25 jan.

Een voorproefje uit mijn boek: Dáár heb ik mijn leven lang op gewacht! Psychiatrie Paranormaal Bekeken; Reïncarnatie, Karma, Burnout en Alternatieve Geneeswijzen

Dit is een eerste voorproefje vanaf bladzijde 29 uit mijn boek:
‘Dáár heb ik mijn leven lang op gewacht!’
Psychiatrie Paranormaal Bekeken
Reïncarnatie, Karma, Burnout en Alternatieve Geneeswijzen

Nog voordat iedereen goed en wel door had wat er ging gebeuren zijn wij met zijn tweeën gevlucht door de gangen, die bestaan om buiten het dorp en ver in de gorge te komen. Helaas hebben wij niemand ooit verteld van het bestaan van deze gangen, zodat niemand ons heeft kunnen volgen.
     Wij gingen er gewoon vanuit dat iedereen wist van dit gangenstelsel, dat wij als kind zelf ontdekt hadden. We bleken dus de enigen te zijn. Zelfs onze naaste familie moest achterblijven.’ 

‘Waar was dan de ingang van die vluchtgang?’
‘Weet je nog hoe je vlak naast de burcht kon afdalen naar een paadje dat halverwege de gorge naar de waterput leidde?’ 
‘Ja, daar speelden wij altijd.’
‘Wel, dan weet je ook ‘het monster’ wel te vinden. De nis in de wand, waar een soort van stenen beest de toegang verspert. Wij zijn daar eens langs gegaan en naar binnen gekropen en vonden het gangenstelsel. 
     Wij waren als kind tenger, mager zelfs en klein voor onze leeftijd. Leeftijdgenootjes konden er al niet meer door qua grootte en jongere kinderen, die dat wel zouden kunnen kwamen daar niet alleen. Zodoende. Dat begrepen we later. Volwassenen zouden het beeld van het monster hebben moeten verwijderen om er toegang te verkrijgen. Nu was niet iedereen die dag in het dorp. Je grootvader was met vrouw en kinderen nog in de bergen om de schapen te hoeden.
Die zijn dus door een gelukje aan de dood ontsnapt.’
Ik kijk haar vragend aan. ‘Mijn grootvader?’
‘Ja, jouw grootvader, en onze broer. Ik heb dan wel gezegd dat ik de stoffen bij mijn wever vandaan had, maar mijn wever was onze broer. Vandaar dat ik de stoffen zo gemakkelijk herken. Ik heb ze ook ooit geweven. Net als mijn zuster. Wij kregen dezelfde opleiding van onze ouders en grootouders, als jij nu van je ouders en grootouders hebt gekregen. Wij zijn dus jouw tante. Welkom in de familie, meisje!’

    Beiden vertellen van alles over hun eigen jeugd en hoe zij vroeger leefden in het dorpje, dat ook ik zo goed ken. De een vult de ander aan en hoe langer we zitten, hoe meer zij zich herinneren…
Ik weet niets te zeggen, als mijn tantes een poosje zwijgen. Zij zijn bedroefd dat ik hier alleen ben aangekomen en dat mijn ouderlijk gezin uit elkaar moest gaan. Toch hebben ze nu een stukje familie teruggevonden.
‘Er zijn geen betere genezers in de wijde omgeving dan die uit onze familie.

Wat was ik blij dat je aan mijn huisje voorbijkwam. En wat was ik blij dat ik je herkende. Ik laat heus niet zomaar iedereen binnen hoor. Maak je daar maar niet ongerust over. 
     Maar… kijk eens naar mijn zieke zusje. Zij voelt zich al een stuk beter dan gisteren. Zelfs jouw aanwezigheid doet mensen al goed. Morgen zal ze volledig genezen zijn. En trouwens, mijn voet gaat ook al een stuk beter. Ik blijf vandaag nog lekker in deze stoel zitten om me door jullie, vooral door jou, te laten verwennen. Dan kan ik morgen waarschijnlijk wel weer het hele eind teruglopen. Ga jij straks nog bij de dieren kijken of alles goed is? Wij zorgen dan samen wel weer voor de maaltijd. Ik stel voor dat we vandaag pannenkoeken eten bij de soep die overgebleven is van gisteren.’ ‘Ja lekker,’ antwoord ik, terwijl ik naar de deur loop om de dieren te controleren. 
     Dit is nog maar dag twee sinds ik weg ben uit mijn ouderlijk huis en wat gebeurt er veel. Ik kan het maar amper bevatten. Als we gegeten hebben, ga ik eerst een stukje wandelen, neem ik me voor. Dan kan ik alles nog eens overdenken. Maar daar krijg ik de kans niet eens voor. 

    Na het eten reiken de zussen mij een pakje kaarten aan en vragen of ik de kaarten die erin zitten ken. ‘Nou ja, kennen, ik heb ze wel eens gezien in de herberg. De mannen zaten er mee te gokken. Ik moest me daar maar niet teveel mee bemoeien, zei mijn vader en hij vond het beter dat ik op een andere plaats ging zitten, ver uit zicht van de veel geld verliezende, maar ook geld winnende mannen. 
     Ik heb ze trouwens wel eens vaker gezien, maar dat was heel iets anders. Een groepje reizigers met paard en wagen kwam langs ons dorp. Een van de vrouwen, met veel glinsterende sieraden om haar hals en in haar oren, beweerde dat zij de toekomst kon voorspellen met deze kaarten. Mijn moeder wilde dat niet en zei dat ze dat maar bij een ander moest gaan doen. Die vrouw heb ik daarna niet meer gezien.’
     ‘Ja het is waar, je kunt met deze kaarten in de toekomst kijken.
Je mag echter de mensen nooit precies vertellen wat jij gezien hebt. Dat kunnen de meesten niet aan. Ze zouden er maar de kolder van in de kop krijgen. Je kunt ze wel goede raad geven aan de hand van wat je gezien hebt en waarschuwen voor ziekte en gevaar. Een gewaarschuwd mens is een bevoorrecht mens, zeg ik altijd maar. 
     Het is de bedoeling, dat jij nu van ons leert de kaart te leggen omdat je eigen ouders dat niet meer kunnen doen op dit moment en wellicht ook nooit meer. Het is hard dat te zeggen, maar het is niet anders en wij zijn gewend eerlijk te zijn.’ 
Wordt vervolgd…

Onderzoek alles, behoud en deel het goede, maar blijf altijd kritisch!

Tags: , , , , , , ,

22 jan.

Als je zoekt naar Alternatieve Behandeling van Psychiatrische Klachten

Er zijn waarschijnlijk veel vragen voor je als je op zoek bent naar alternatieve geneeswijzen; een aantal heb ik hier op een rijtje gezet en beantwoord.

*Is dit waar je naar op zoek bent?
*Bestaat alternatieve en veilige behandeling voor psychiatrische klachten?
*Zijn diegenen die alternatieve geneeswijzen beoefenen te vertrouwen?
*Zijn ze geregistreerd?
*Zitten ze op een achteraf-zoldertje?
*Worden de kosten vergoed?
*Hoe lang gaat behandeling duren?


Waarschijnlijk heb je zelf nog meer en andere vragen. Laat ik beginnen met deze vragen te beantwoorden:

Is dit waar je naar op zoek bent?
Daar kan ik geen antwoord op geven, maar het zou kunnen. Lees wat ik doe en trek dan je conclusie. Of neem contact op om je vragen op mij af te vuren. Dan pas weet je of je gevonden hebt wat je zoekt.

Bestaat alternatieve en veilige behandeling voor psychiatrische klachten?
Jazeker bestaan die. Magnetiseren is een veilige behandeling waarbij de energie weer in balans wordt gebracht. Zonder gebruik van medicatie.

Zijn diegenen die alternatieve geneeswijzen beoefenen te vertrouwen?
Ga af op je eigen gezond verstand, je gevoel, en liefst ook op ervaringen van anderen. Blijf altijd kritisch, en blijf vragen als je twijfels hebt.

Zijn ze geregistreerd?
Sommigen wel, sommigen niet. Je kunt je pas laten registreren als je bepaalde opleidingen gedaan hebt. Maar met magnetiseren gaat het niet om een schoolse opleiding. Het leven leidt je op, levenservaring is de enige en beste leerschool. En die valt niet te registreren. Overigens is het hebben van een officiele registratie geen garantie dat diegene zijn werk ook goed doet!

Zitten ze op een achteraf-zoldertje?
Sommigen zitten inderdaad op een zoldertje, maar dat zegt natuurlijk niets over de kwaliteit van hun werk. Zelf vind ik het prettig werk en privé gescheiden te houden en huur een royale ruimte in het Zakenstation in Heerhugowaard, waar ik ook workshops kan geven.

Worden de kosten vergoed?
Kosten worden alleen vergoed, als het gaat om geregistreerde therapeuten. Maar, de kosten reizen de pan niet uit. Bij mij staan 15 behandelingen zo’n beetje gelijk met het bedrag van eigen risico zorgverzekering. Dus daar zou ik niet moeilijk over doen, toch? Het is wel eens voorgekomen, dat ik bij iemand ambulante zorg verleende via PGB, die mij vroeg om te behandelen. Kijk, dan is het een ander verhaal. Dan ben ik de gewoon de psychiatrisch verpleegkundige met een extraatje en valt het binnen het werk. Ook goed om te weten.

Hoe lang gaat behandeling duren?
Dat is niet te zeggen. Zoveel verschillende mensen, en ieder reageert anders. Staat te popelen om verbetering kwaliteit van leven, of is nog niet aan die verandering toe en bedenkt allerlei uitvluchten om die verandering uit te stellen. Alles mag, alles kan. Maar als ik zie dat het -misschien tijdelijk- geen zin heeft verder te gaan, zeg ik je dat. Het is dan beter om een poosje te stoppen en te wachten op het juiste moment om de behandeling te vervolgen.

Onderzoek alls, behoud en deel het goede, maar blijf altijd kritisch!


Tags: , , , , , ,

19 jan.

Ik heb me vaak geschaamd, dat ik verpleegkundige ben

Me schamen dat ik verpleegkundige ben? Ja, dat is meer dan eens voorgekomen. In situaties dat mensen in de zorg aan hun lot werden overgelaten, onheus bejegend of afgebekt werden.
Ik geef er twee voorbeelden van, dat vind ik eigenlijk wel genoeg…

Zo is er een jonge vrouw, zij woont in een instelling met een bepaalde levensfilosofie; zij is jarig geweest. Het wordt op het huis waar ze woont met medebewoners en familie gezellig gevierd en er hoort ook een dagje uit bij. Dat mag ze zelf kiezen. Maar als zij dan aangeeft dat ze graag met het busje van de instelling met een paar vriendinnen naar de Efteling wil, wordt dat direct van tafel geveegd.
De zorgverlener van dat moment antwoordt:
‘Daar heb ik geen zin in hoor, daar ben ik kortgeleden nog geweest!’
Ik overdrijf niet, dit is letterlijk gezegd, degene waar het om gaat zegt niets…

Of de jongeman in diezelfde instelling, die dwangmatig gedrag vertoont maar verder geen vlieg kwaad doet:
Met twee vuisten bonkt hij op de muren, slaat keurig de brandmelders over, en gaat weer verder met bonken. Ik vraag hem te helpen met de afwas en hij neemt de theedoek aan. Een poosje is hij afgeleid. Dan vertrekt hij weer naar de gang om te bonken.
Een collega schreeuwt hem toe dat hij moet stoppen. Ik neem hem mee terug naar de keuken. Hij gaat mee, maar de drang is te groot en hij gaat de gang weer op om te bonken. Dan komt de collega aanrennen.
Hij valt de jongeman gewoon van achteren aan; met zijn arm om zijn nek trekt hij hem ruggelings op de grond. Dan, na enig tegenspartelen, zit de collega op zijn borst met zijn kruis ongeveer in het gezicht van de jongeman en duwt met veel kracht de armen naast zijn hoofd op de grond. Ik sta perplex en kijk stomverbaasd toe. Ik kan geen woord uitbrengen. De collega kijkt me aan, en niet zonder triomf meldt hij:
‘Zo doen we dat hier. Zo staat het in zijn behandelplan!’ 
Niet dat ik dat geloofde… maar wàt gênant!
Je begrijpt nu waarom ik me schaamde dat ik verpleegkundige ben. Vanwege het gedrag van collega’s dus!

Onderzoek alles, behoud en deel het goede, maar blijf altijd kritisch!



Tags: , ,

17 jan.

Mijn eerste boek: ‘Dáár heb ik mijn leven lang op gewacht’ is verkocht!

Vandaag is een superdag: vannacht eerste e-book verkocht:

‘Dáár heb ik mijn leven lang op gewacht!’
Psychiatrie Paranormaal Bekeken
Reïncarnatie, Karma, Burnout en alternatieve Geneeswijzen


Dat het spannend is als je een boek uitgeeft, behoeft geen betoog. Dat kan iedereen bedenken. Ga maar eens terug naar je schooltijd en herinner je hoe je, met gierende zenuwen in je lijf, de meester je opstel zag lezen… en daar verandert weinig aan als je, zoals ik, de pensioengerechtigde leeftijd reeds bereikt hebt! Het is nog steeds spannend om af te wachten of je boek wel verkocht wordt, en hoe het wordt ontvangen.
Dat ligt natuurlijk aan wie het koopt. Is dat iemand die zoekende is naar antwoorden die hij in de reguliere psychiatrie niet krijgt, of is het is een arts die zich in al zijn weten en geleerdheid aangetast- dan wel op zijn edele delen getrapt voelt. De eerste zal er blij mee zijn, bij de tweede zal de stoom uit de oren komen.
Dat is jammer en zeker is het niet de bedoeling om te kwetsen of beledigen, maar dat dit gaat gebeuren staat op voorhand vast. Wat dan wel de bedoeling is? Lees maar wat er onder al mijn blogs geschreven staat!

Onderzoek alles, behoud en deel het goede, maar blijf altijd kritisch!

Tags: , , , ,

15 jan.

Lezing van Arts en Magister Ludovicus Uter Venne: hoe de vrouw de middeleeuwen overleefde

Hoe de vrouw de Middeleeuwen overleefde en
vrouwengeneeskunst en vrouwengeheimen in de middeleeuwen.

Verleden week een lezing bijgewoond van Dr. Louis van de Ven in het Archeon. Het Archeon is een museumpark in Alphen aan de Rijn. Hier kun je de levend uitgebeelde geschiedenis beleven. Re-enactors nemen je mee naar de Prehistorie, de Romeinse Tijd en de Middeleeuwen. Je ‘waant’ je in die tijd… om maar even in psychiatrische term ‘waan’ te blijven. Tenslotte is dat de rode draad van mijn blog, nietwaar?
Louis, wij zijn collega’s in de Middeleeuwse Re-enactmentwereld, vertelt levendig over hoe de vrouw ziektes en kwalen overleefde, hoe de geneesheren van toen de vrouw en haar vrouwenziektes zagen, en hoe het lichaam van de vrouw, en ook de baarmoeder en de menstruatie gezien werden. Met prachtige afbeeldingen die niets aan de verbeelding overlaten.

Heel interessant om te horen dat ook de Middeleeuwse vrouwen al tampons van opgerold linnen gebruikten… en wij moderne vrouwen maar denken: hoe deden ze dat toch vroeger? Nou, dat is nu dus duidelijk! Net als wij in onze ‘moderne’ tijd. Of zullen we dat ‘moderne’ maar weglaten?
Wat ik zelf al wist en ook hij deze avond vertelde, is dat vrouwen altijd hebben geweten dat als zij iets -bijvoorbeeld een steentje- in hun baarmoeder plaatsten, zij niet zwanger werden. Dat noemen wij nu een schildje of spiraaltje. Hoezo weten wij het beter dan die Middeleeuwers…
Tot zover de lezing van Louis. Hij is met een boek bezig over de geneeskunde in de middeleeuwen. Tegen de tijd dat het wordt uitgegeven kom ik er op terug.

Er zit een hiaat in het overbrengen van de vrouwen-wijsheid uit de middeleeuwen, en dat is niet zo moeilijk te verklaren. Immers, de wijze vrouwen van ooit werden als heks bestempeld, en heksen belandden op de brandstapel. En daar ging de wijsheid dan in rook op. Gelukkig komt die oude kennis weer terug met het reïncardineren van de heksen van toen, en kan die kennis ingepast worden in het hier en nu.

Christy Moore bezingt in ‘Burning Times’ de negen miljoen vrouwen die wegens hekserij op de brandstapel belandden. En dat is dan nog maar een schatting. De vrouwen van toen brachten hun wijsheid over van moeder op dochter; zij wijdden hun dochters in. Tegenwoordig halen we alle kennis van internet.

Onderzoek alles, behoud en deel het goede, maar blijf altijd kritisch!

Tags: , , , , , , , , , , , ,

2 jan.

Een andere jaarwisseling kan ook

Een paar jaar gelden werden wij uitgenodigd door vrienden, om in Frankrijk met hen Kerst en Oud en Nieuw te vieren. Half december stappen wij in de auto, om via vrienden in de Vogezen, naar de Pyreneeën te rijden. Enige dagen na aankomst hebben wij de Winterzonnewende gevierd met elkaar. Er wordt een groot vuur gemaakt buiten, geproost op de komende terugkeer van het licht. De dag daarna wordt de hele buurt -lees: de bewoners van ongeveer de hele berg- uitgenodigd door de buurvrouw. Iedereen neemt iets te eten mee, buurvrouw zorgt voor de drank. Oergezellig; buiten in de zon vanwege het mooie weer en je waant je in de sixties vanwege alle -overjarige- hippies uit de streek zijn aanwezig. Zelfs een heuse hasjpijp komt voorbij aan iedere aanwezige en wie wil lurkt er even aan!

Daags voor de Kerst wordt er op eigen erf een kerstboom omgehakt en met elkaar naar huis gedragen, dan tuigen we de boom op en de lampjes worden erin gehangen. ’s Avonds komt het rummikub op tafel. Voor de duidelijkheid: er komt elke avond rummikub op tafel, want televisie is er niet. Internet tegenwoordig wel, maar slechte verbinding op de berg.

Er worden vaak gasten voor het eten uitgenodigd, en dat is gezellig. Ook met Kerst zijn er gasten, maar er is geen overdreven maaltijd; wel een met zorg bereide, eenvoudige vegetarische maaltijd. Groenten nog steeds uit eigen tuin! Wij zijn benieuwd hoe de Oudejaarsavond er in Frankrijk uit gaat zien.
Oliebollen worden er gebakken, er is de rummikub of en andere spellen en dan wordt het toch langzaamaan twaalf uur. Geen televisie, zoals gezegd, dus hebben we de klok in de huiskamer die we in de gaten houden. We zitten rond de houtkachel want de temperatuur is gedaald. Om twaalf uur wensen we elkaar alle goeds voor het Nieuwe jaar en drinken een glaasje Blanquette de Limoux.
Volgens de mensen in de streek de enige echte Champagne. De rechten van Champagne op die naam is volgens hen ten onrechte! Maar dat even ter zijde. Het is stil buiten, in de verte horen we af en toe een hond aanslaan, maar dat is het dan wel. Geen vuurwerk, geen geknal. Daar doen ze hier niet aan.
Het enige vuurwerk dat ik daar ooit gezien heb, was dat van Quatorze Juillet. Maar dat was dan ook enorm; het vuurwerk was op de muren van de Cité van Carcassonne door professionals aangebracht en zorgde voor een gigantische show. Dus ze kunnen het best, die Fransen. Niet echter hier in de streek met Oud en Nieuw.

Wat er wel gebeurt: de fontein in het dorp schuimt over de rand van het zeepsop. Het lokale gebruik is, dat er flessen afwasmiddel in de fontein leeggegoten worden. Best leuk om te zien, en het gaat een hele tijd door.
Zo kan het dus ook!

Onderzoek alles, behoud en deel het goede, maar blijf altijd kritisch!

Tags: , , , , , , , , , ,

1 jan.

Beste wensen, goede gezondheid en een gezellig 2020; kerststress weer voorbij

Iedereen stiekem blij dat de feestdagen en ook oud en nieuw weer voorbij zijn? We wensen elkaar gezellige dagen voor de kerst, maar wat een druk komt er op zovele schouders te liggen door een kerstmaaltijd, een kerstbrunch, kerstloge’s of wat er nog meer bedacht kan worden aan KERSTSTRESS…

Wie heeft dat ooit bedacht? Welke grapjurk heeft die stress op de Kerst gelegd? Vroeger, ja inderdaad… daar is ie weer die ‘vroeger toen alles beter’ was… Vroeger kwam er een kerstboom in huis, er werden (in Amsterdam) kerstliederen gezongen door Het Leger Des Heils op de hoek van de straat en er werd gezelligheid gecreëerd door het uitnodigen van grootouders die kwamen eten. Geen overdreven uitgebreide maaltijden; het ging om de gezelligheid met elkaar. Als kind kon je wegdromen bij de -met engelenhaar versierde- kerstboom met echte kaarsjes en luisterde je zoals altijd naar het ‘Klokje Van Zeven Uur.’ Het leven was goed; de wereld van het kind, ikzelf in dit geval, klein.

De wereld was niet groter dan eigen gezin, grootouders, een oom, een oudoom en school. Daar kwam midden jaren vijftig voor ons gezin al een auto bij en een kampeeruitrusting; dat maakte de wereld met het verkennen van Europa tijdens de vakanties al een stuk groter. Maar wat wist je verder van het leven? Van oorlogen, natuurrampen of andere ellende? Mijn ouders hielden ons daar ver van. Nu kijk ik er anders tegenaan, tegen die beschermde en rustige jeugd, die ik ook heus ooit wel eens saai vond!
Maar als ik kijk naar de kinderen van nu en waarmee zij al worden geconfronteerd, dan was het leven echt goed!
Of zouden de kinderen van nu een soort van ingebouwd pantser hebben meegekregen dat hen beschermt tegen de tele- en communicatie-ellende waarmee ze dagelijks om de oren worden geslagen? Al die informatie, waardoor hun koppies zo boordevol raken dat ze er druk van worden, niet kunnen slapen en in het lastigste geval zelfs agressief door alle opgehoopte narigheid…

Maar goed, we hadden het over alle stress die gelukkig nu weer voorbij is.
En weet je wat ik nou zo typisch vind? Kerst 2020 doen we het weer net zo met zijn allen. Weer onszelf onderdompelen in die Kerststress, door weer allerlei dingen te doen die we eigenlijk liever niet willen…

Wie durft het aan voor de volgende kerst? Gewoon samen thuis zijn, een wandelingetje over het strand of door de bossen als dat dichterbij is… geen overdreven maaltijden, maar als dat zo uitkomt ook de kliekjes van de vorige dag opeten! En spelletjes zoals Monopoly, Scrabbel en Mens-Erger-je-niet of een grote puzzel maken horen daar ook bij.
Ik ben benieuwd! En voornemens moet je niet maken, maar doen! Als je begrijpt wat ik bedoel, toch?

Onderzoek alles, behoud en deel het goede, maar blijf altijd kritisch!

Tags: , , ,

31 dec.

Vanavond om 24.00 uur geef ik mijn boek: ‘Dáár heb ik mijn leven lang op gewacht!’ vrij voor publicatie

Vanavond gaat het gebeuren! Om precies 24.00 uur geef ik mijn boek vrij voor publicatie:
‘Dáár heb ik mijn leven lang op gewacht’
Psychiatrie Paranormaal Bekeken
Reïncarnatie, Karma, Burnout en Alternatieve Geneeswijzen

Je kunt het boek bestellen via:
boekengestellen.nl of ramira.nl

Onderzoek alles, behoud en deel het goede, maar blijf altijd kritisch!

Tags: , , , , , , , , , ,

31 dec.

Vanavond om 24.00 uur geef ik mijn boek: ‘TROBAR’ vrij voor publicatie

Vanavond gaat het gebeuren! 
Om precies 24.00 uur geef ik mijn boek vrij voor publicatie:

‘TROBAR’
De spirituele weg van een Kathaarse jonge vrouw

Je kunt het boek bestellen via
boekenbestellen.nl of ramira.nl

Onderzoek alles, behoud en deel het goede, maar blijf altijd kritisch!

Tags: , , , , , ,

3 nov.

Andere kijk op psychiatrie: in hoeverre is een psychiatrische aandoening gewoon gedrag?

Andere kijk op psychiatrie: in hoeverre is een psychiatrische aandoening gewoon ‘gedrag?’ Jaja, ik weet dat bij een heleboel mensen nu de nekharen overeind staan en de stoom uit de oren komt. Hoe ik dat durf te beweren, geen verstand zeker van psychiatrische aandoeningen! Nou geloof mij, ik heb met mijn enorme ervaring (diploma B-verpleging in 1974) meer gezien van het gedrag van psychiatrische patiënten dan in de meeste gevallen de psychiater zelf. 
Hij immers, werkt nooit en te nimmer op de werkvloer. 
Hoeft die dronken, agressieve, dan wel hysterische patiënt niet te isoleren.
Of de opmerkingen te incasseren van de rap van tongriem gesneden dominee, die met zichzelf in de knoop zit vanwege het celibaat, en de verpleegkundigen met zeer vileine opmerkingen de grond in boort. Ook zal hij nooit de depressieve man vinden die zich met veel vernuft en onder het oog van de verpleegkundige op het toilet naast de observatieslaapzaal heeft opgehangen. 

Hij krijgt verslag van de dienstdoende verpleegkundigen onder zijn neus, al dan niet gekleurd door de bril van hun eigen stemming die dag. Want zo is het ook nog eens een keer: als iemand moe is en een humeur heeft om op te schieten, zal een rapportage van zijn hand er anders uitzien dan bij een opgewekt humeur. 
Ahhhhh echt waar, werkt dat zo? Ja natuurlijk werkt dat zo, gewoon allemaal mensen, toch…
Dus de rapportage van een tolerante verpleegkundige is een veel positievere rapportage dan van een chagerijnige! Simpel.

Maar, terug naar dat gedrag.
Tijdens mijn jarenlange uitzendwerkzaamheden kwam ik op zoveel verschillende afdelingen te werken; dit voorval herinner ik me uit de jeugdpsychiatrie. Een afdeling met jeugdigen onder de achttien jaar, en het broeide er altijd. De jeugd namelijk, doet wat jeugd thuis ook doet en wat redelijk normaal is voor kinderen in die leeftijd: grenzen verleggen, de ouders uitproberen en tegen elkaar uitspelen en meer van die ‘streken.’
Dat doen ze dus op zo’n afdeling met de groep ook. Werken goed samen die kinderen, als het gaat om verpleegkundigen uitlokken, en iedereen in de maling nemen.
Als de kinderen worden opgenomen is er al een lang traject aan vooraf gegaan, een opname en uit huis plaatsing is niet niks. Maar, kinderen leren snel. En kinderen kopiëren. 
Zo’n jonkie dat vers opgenomen is, heeft nog nooit van stemmetjes gehoord, heeft er dan ook zelf geen last van. Echter, vertellen de anderen hem, je kunt stemmetjes heel goed gebruiken om je ‘straf’ te ontlopen als je rottigheid heb uitgehaald. Dus halen ze met elkaar heel vervelende streken uit (zoals ik altijd zeg: ze hebben tenslotte de hele dag de tijd om het te bedenken en vaak niets anders te doen…)
Als de verpleging erachter komt en de jongens -ook meisjes natuurlijk- op het matje moeten komen, trekken zij de trukendoos open. ‘Ik wilde dat niet, maar het moest van de stemmen!’
Handig he, om die stemmetjes te gebruiken?
Wie bedenkt het, ik niet in ieder geval. 

Hoe ik het weet? Ik heb met de jeugd een praatje gemaakt, en omdat ik invaller was en de volgende dag daar niet weer kwam durfden ze mij best te vertellen wat hun streken waren! Eerlijk waren ze in ieder geval wel, en gelukkig stelde ik de juiste vragen op dat moment…

Onderzoek alles, behoud en deel het goede, maar blijf altijd kritisch!

Tags: , , , , , ,

17 okt.

Psychiatrie Paranormaal Bekeken Had ik al verteld dat…

Naar aanleiding van mijn binnenkort uit te geven boek: ‘Psychiatrie Paranormaal Bekeken’ Had ik al verteld dat ik dit blog niet in een chronologische volgorde schrijf, maar dat ik schrijf wat me op dat moment te binnen schiet? 
Dat betekent dus dat ik vandaag over mijn boek schrijf, morgen put uit mijn enorme hoeveelheid en door de jaren heen verzamelde zelf geschreven gedichten/spreuken. 
Maar ook kan ik zomaar iets vertellen over een herinnering uit de tijd dat ik als jong zusje in de Psychiatrie werkte. Een jong zusje was een leerling verpleegkundige.
En dan deel ik af en toe een foto. Of dat nou te maken heeft met wat ik geschreven heb of omdat het me gewoon ineens in gedachten schiet, zoals iets uit de tijd van mijn opleiding…

Onderzoek alles, behoud en deel het goede, maar blijf altijd kritisch!

Tags: , , ,

10 okt.

n.a.v. mijn boek ‘Psychiatrie Paranormaal Bekeken’ Hoog Sensitief en opgenomen in de Psychiatrie: een regelrechte ramp

N a.v. mijn binnenkort uit te geven boek ‘Psychiatrie Paranormaal Bekeken.’  Opgenomen in de psychiatrie, terwijl je Hoog Sensitief bent, is een regelrechte ramp! 
Om leren gaan met Hoog Sensitiviteit, of in gewoon Nederlands: Overgevoeligheid:
Hoog Sensitieve mensen, die met hun grote gevoeligheid nog niet uit de voeten kunnen, nemen allerlei kwalen over van hun omgeving, letterlijk.
Zij kunnen nog niet (h)erkennen dat het van een ander is en er flink last van hebben. Hoog Sensitief, of heel gevoelig betekent dat jouw zintuigen meer signaleren dan bij een ander het geval is; je staat meer ‘open’ dan andere mensen. Om te beginnen is er niets mis met deze gevoeligheid. Integendeel: het is onderdeel van spirituele groei, waarbij je op weg bent naar een Hoger Bewustzijn. 
Maar, jij kunt er nog niet mee omgaan, en gebeurt het geregeld dat je hier en daar emoties en/of lichamelijke klachten van anderen oppikt. En dat is lastig. Want hoe weet je dat het van een ander is? En… volgende vraag: hoe kom je ervan af? Wie wijst je de weg hierin, wie leert je ermee om te gaan en wie vertelt je hoe je dit allemaal kunt voorkomen?
Dat laatste is het lastigst, want waar kun je naartoe met al je vragen? 
Onderhand duurt het maar, en steeds gebeurt het weer. 
Als je al langere tijd van alles hebt opgepikt van anderen, zonder het kwijt te kunnen, is de kans groot dat je jezelf een beetje begint kwijt te raken. 
Je kunt niet schiften welke emoties van jou zijn, en welke van anderen. Je loopt op een dag vast. Je hoofd is één grote chaos en je kunt geen rust meer vinden. 

Toch maar eens naar de huisarts. Die heeft een kort gesprek met je en geeft wellicht een recept mee voor medicijnen om eens goed te kunnen slapen. Het helpt echter niet. 
Na verloop van tijd nog maar eens naar de huisarts; wat pilletjes erbij, misschien ook voor overdag? Nou ja, liever niet, toch proberen maar…
Niet fijn, die pillen. Je hebt er behoorlijk last van, en het helpt niet, je hoofd wordt onderhand een grote bol watten. Emotioneel ben je mat geworden. Dit is toch geen helpen? Je wordt boos als je weer naar de huisarts gaat. Boos dat hij je niet kan helpen. 
Je wordt grof in de mond want je voelt je niet gehoord. Wil niet weg voor er een oplossing wordt aangedragen. Daar is een huisarts toch voor?
Na maandenlang, of langer te hebben gedokterd, en allerlei medicijnen te hebben geslikt die niet echt hielpen, is je gedrag dermate onaangepast dat er door naaste familie op wordt aangedrongen om verdere stappen te ondernemen.
‘Ja hoe dan?’ schreeuw je tegen het familielid. Alsof hij er iets aan kan doen. ‘We maken ons zorgen om je, je was altijd zo positief. Je was zo sociaal, iedereen kon bij jou terecht met vragen of voor hulp. Wat is er toch met je gebeurd?’ En dan breek je. De tranen lopen je over de wangen, want je weet het zelf ook niet meer. 
Je zegt: ‘Ik weet het echt niet. Ik wil dit niet. Ik ben mezelf volkomen kwijt, er is niets meer van me over!’ Waarmee je onbewust de spijker op de kop slaat! Er wordt gepraat over mogelijkheden, en weer komt er een afspraak met de huisarts. Je wordt doorgestuurd naar een psycholoog van de GGZ. Enige maanden later worden de klachten erger en er komt een psychiater aan te pas. Deze biedt aan je op te nemen om tot rust te komen.
En dan, denkend dat dit het begin is om weer jezelf te worden… wordt het nog erger! Je loopt totaal vertwijfeld over de afdeling. Die chaos in je hoofd, je stemmingen wisselen met het uur. Ze noemen je Jantje-Lacht-Jantje-Huilt…
Het is zo lastig. Kom er maar eens achter, dat die hoofdpijn niet van jou is, maar van iemand anders. Of dat verdriet dat je ineens overvalt, terwijl je zo’n leuke dag hebt gehad. Je snapt er niets van, en begint vroeg of laat ontzettend aan jezelf te twijfelen. 
Door die opname zit je dag en nacht tussen mensen die niet in balans zijn. Niet bepaald de allerbeste plek voor overgevoelige mensen, en zo logisch, als je begrijpt dat jouw ‘openheid’  zorgt voor veel van je klachten. Vierentwintig uur tussen mensen die niet in balans zijn… bescherm je daar maar eens tegen!
Zoals de volkswijsheid zegt: ‘Als de nood het hoogst is, is de redding nabij.’ Dat is zo. Maar… hoe lang moet je nog wachten en wanneer is de nood op zijn hoogst…

Allemaal vragen waar geen mens antwoord op kan geven. Of misschien toch wel: ‘Stel je ervoor open.’ 
En ja, dit is een heel dubbel antwoord!

Onderzoek alles, behoud en deel het goede, maar blijf altijd kritisch!

Tags: , , , , , , , ,

8 okt.

Waarom Bipolaire Stoornis, na Manisch-Depressief … Hoe moeilijker het woord, hoe ernstiger de kwaal lijkt

Moeilijke woorden zoals Bipolaire Stoornis; waarom? Voorheen gewoon Manisch-Depressief, dat was toch duidelijk? Of wat dacht je van Stemmingswisselingen?
Het lijkt wel steeds ernstiger te klinken, naarmate we moeilijker woorden gebruiken.

Hoe je het ook noemt… het gaat uiteindelijk maar om één ding: energie. Een teveel aan energie of een tekort aan energie. Boeken vol zijn er over geschreven, maar als je het reduceert tot een normaal Hollands woord is de kwaal al ‘bijna over.’ Of ligt het toch iets ingewikkelder? Het leven op zich is simpel, alleen maken wij mensen het zo moeilijk.
Toch… of toch niet? 

Onderzoek alles, behoud en deel het goede, maar blijf altijd kritisch!

Tags: , , ,

26 sep.

Zwanger zijn eind jaren zeventig betekende ontslag. Te gek om over na te denken zul je zeggen, maar in de Psychiatrie was het wel degelijk zo

Naar aanleiding van mijn boek ‘Psychiatrie Paranormaal Bekeken’ was ik vandaag met iemand in gesprek over de tijd dat ik zelf in de psychiatrie werkte. We kregen het onder andere over zwanger zijn en blijven werken. Ik herinner ik me het volgende.
Als zwangere werknemer werd ik op een dag gevraagd om even langs personeelszaken te komen. Geen idee wat er aan de hand zou zijn. Dacht dat het wel te maken zou hebben met mijn zwangerschapsverlof. Ik had het allemaal goed geregeld. Bleef zo lang mogelijk werken, om dan na de bevalling de meeste vrije weken zou hebben. Dus ging ik goedgemutst langs om te vragen wat er aan de hand was.  
Mijn mond viel open van verbazing! Dit had ik nooit gedacht:
Bij mijn begroeting brandde degene die mij te woord stond al los: ‘Wanneer ga je met ontslag?’ Met stomme verbazing vroeg ik: ‘Hoezo met ontslag? Jullie hebben toch geen ontslagbrief van mij ontvangen?’
‘Maar je bent toch zwanger?’ 
‘Ja, maar dat wil toch niet automatisch zeggen dat ik met ontslag ga? Ik ga helemaal niet weg. Ik blijf gewoon werken!’
Bleek ik toch één van de eersten te zijn, die niet met ontslag ging vanwege het krijgen van een kind. Ondenkbaar in deze tijd. In die tijd was het heel normaal, we hebben het over 1978! Goed, het wordt geaccepteerd, maar met een afkeurend gezicht. Ik blijf vrolijk werken, en krijg een zoon. 

Ik mocht in de nachtdienst mijn kind niet meenemen, terwijl ik wel borstvoeding gaf. Ik wist van de vereniging ‘Borstvoeding Natuurlijk’, waar ik later zelf actief lid van was, dat er een oude wet bestond waarin beschreven stond, dat een werkgever verplicht was iedere zogende vrouw de gelegenheid te geven haar kind tijdens het werk te voeden. Aangezien ik niet naar huis kon ’s nachts wilde ik mijn kind meenemen. Personeelszaken wist van niets… nog nooit meegemaakt! Nu wel dus. Ik heb precies verteld welk artikel in de wet dit was en gevraagd het na te zoeken. Dat zouden ze doen. Uiteraard hebben ze het artikel in de arbeidswet gevonden. Mijn kind ging vanaf dat moment met toestemming mee, en later mijn dochters ook. 

Onderzoek alles, behoud en deel het goede, maar blijf altijd kritisch!

Tags: , , ,

9 sep.

n.a.v. mijn boek ‘Psychiatrie Paranormaal Bekeken’ Herinneringen aan een ver verleden in een brandend huis

N a.v. mijn boek ‘Psychiatrie Paranormaal Bekeken’ 
Herinneringen aan een ver verleden: slachtoffer uit een verbrande woning nabij Montsegur. 
Schreef ik al een blog over Olga en haar herinneringen aan het verleden bij de Montsegur, hier deel ik nog een herinnering van Olga. Met tastbare gevolgen voor haar. 
Tijdens één van de reizen die ik eind jaren negentig organiseerde naar Occitanië in Zuid Frankrijk gingen we dagelijks op stap vanuit onze gite, om de omgeving te verkennen. Die gite huurde ik bij vrienden die aan de voet van de Pyreneeën wonen, vlakbij de Troubadoursburcht Puivert. Een prachtige uitvalsbasis om een bezoek te brengen aan de Cité de Carcassonne, Minerve, gorge de Calamus, Montsegur. 
We lopen in een klein dorpje. Plotseling krijgt Olga het moeilijk. Ze weet niet wat er aan de hand is, maar ze voelt zich niet veilig. Aan de rand van het dorp staan paar middeleeuwse ruïnes. Meer is het niet; onbewoonbaar. Het zien van die ruïnes, waarvan er meerdere duidelijk in brand hebben gestaan, doen haar herinneren dat ze zelf een brandend huis ontvlucht is. Op het moment dat ze haar herinneringen deelt, zie ik het zo voor me. De balken boven haar storten in en komen op haar terecht. De vlammen krijgen vat op haar kleren. Meer beelden heeft ze niet gezien, maar zelf weet ze met zekerheid te vertellen dat ze gered werd uit de brandende woning. 

De dag is bepaald door deze herinnering en verloopt verder rustig; we wandelen, drinken ergens koffie, eten wat en gaan in de loop van de middag terug naar onze gite. Het was een druilerige dag en we zagen geen zon. Die hele week nog geen zon gezien. Helemaal niet erg, want het is heerlijk najaarsweer. 
Eenmaal terug vertellen wij onze gastheer natuurlijk dat Olga zich voor de tweede keer iets herinnerd heeft, en zij doet haar verhaal. Tegen de avond, in de schemering, zien we door de andere lichtval iets wat nog niet was opgevallen. 

‘Zou jij je gezicht niet eens insmeren?’ vraagt haar vriendin.
‘Nou, hoezo dàt dan?’ vraagt zij met een onvervalste Wetsfriese tongval.
‘Kind, je hebt de vellen aan je gezicht hangen! Je bent hartstikke verbrand!’
‘Maar waarvan dan? We hebben geen zon gezien…’
Als ze deze woorden uitspreekt weten we allemaal dat deze vellen van verbranding niets met de zon te maken hebben gehad. Het is de lichamelijke reactie op wat zij in de geest ervaren heeft, eerder die dag. Zo heftig kan een herinnering zijn, die ook geestelijk lange tijd kan blijven hangen; alsof je het net meegemaakt hebt. Het begrip ‘tijd’ blijkt ook hier weer heel betrekkelijk.

Onderzoek alles, behoud en deel het goede, maar blijf altijd kritisch!

Tags: , , , , , ,

5 sep.

n.a.v. mijn boek ‘Psychiatrie Paranormaal Bekeken’ Herinneringen uit de Psychiatrie: collega Psychiatrisch Verpleegkundige bleek Pathologisch Leugenaar

Naar aanleiding van mijn boek: Psychiatrie Paranormaal Bekeken herinner ik mij een collega; zij was een Pathologisch Leugenaar. Waarom, wat is de achterliggende oorzaak? 
Een Pathologisch Leugenaar heeft een onbedwingbare drang tot liegen. Hij is zich er terdege van bewust dat hij liegt. (zoals de kleptomaan wéét dat hij steelt, maar het geen halt toe kan roepen) Maar waarom? Waarom wil je je koste wat kost anders voordoen dan je werkelijk bent? Terwijl je weet, dat het nòg erger is, als jouw leugens aan het licht komen.
Het is een keus waar je niet wèrkelijk voor kiest, maar die drang, daar kun je niet onderuit. De drang om meer en sterker te lijken dan je bent vanuit een onzeker beeld over jezelf?

Ik had een jaar of veertig geleden zo’n collega. Ik geef het weer; met een eigen draai. Het verhaal van een collega Psychiatrisch Verpleegkundige, een Pathologisch Leugenaar.  Haar verhaal loopt al heel lang als bij collega’s eindelijk de alarmbellen gaan rinkelen. 
Ik noem de collega Gerrie.
Het is in de jaren zeventig en alle collega’s hebben een relatie. Op wat voor manier dan ook, sommigen hupsen van tijd tot tijd van de ene in de andere relatie. Alles kan en alles mag, het leven is goed en vooral: iedereen voelt zich vrij. Gerrie heeft ook een vriend, maar niemand heeft hem nog gezien, laat kennis gemaakt.
Haar vriend woont in Duitsland, en komt hier niet zoveel vanwege zijn zware studie. Zelf gaat ze regelmatig erheen, werkt graag tien dagen achter elkaar om dan vier aaneengesloten dagen vrij te zijn. Of ze deed er nog een week nachtdienst achteraan. Dan was je zeven dagen vrij, want de dag die je eigenlijk moest slapen na je laatste nacht telde je ook mee als vrij. 
Ik schets hier wat gesprekjes zoals ze gegaan konden zijn, maar de rode draad in het verhaal van de vriend die van het toneel moest verdwijnen, is waar gebeurd.
Collega
Goh, laat eens een foto zien van je vriend?
Gerrie
Dit is hem, en dit is zijn woning. 
Collega
Die heeft het voor elkaar geloof ik. Leuke vent, mooi huis waar hij woont. Gerrie
Hij studeert voor internist en moet binnenkort examens doen. 
Tijdens een late dienst vertelt Gerrie dat haar vriend voor een dag of twee bij haar is; is er uitgelaten en blij van. Als ze langs haar woning rijden, ze huurt een etage, is het er donker. 
Collega
Hoe kan dat nou, er brandt geen licht. Is hij er wel aangekomen dan?
Gerrie
Hij zal wel weer liggen slapen op de bank. De reis, zijn studie, die is natuurlijk doodmoe. 
De tijd verstrijkt, niemand ziet de vriend, maar eigenlijk heeft ook niemand contact met deze collega buiten het werk. Zo gek is dat dus niet. Onderhand blijft Gerrie enthousiast vertellen over haar vriend, telkens als gesprekken met collega’s, tijdens de koffiepauze even stilvallen.
Gerrie
Zal ik een nieuwtje vertellen? We hebben trouwplannen en zullen na zijn opleiding, in de herfst gaan trouwen. 
Collega
Wat fijn zeg. Gefeliciteerd! 
De andere collega’s zijn begaan -ze is een beetje een buitenbeentje- en ook blij voor haar. 
In de examentijd nodigt Gerrie haar collega’s bij haar thuis uit voor een gezellig avondje. Haar vriend weet al dat hij geslaagd is. De collega’s gaan erheen en horen de enthousiaste verhalen. Nog net geen Cum Laude, maar zeker mooie cijferlijsten. 
Collega
Wel jammer dat hij er niet bij kon zijn vanavond. En nu op zoek naar passend werk?
Gerrie
Welnee, niet nodig. Ze kennen hem van stages en hij heeft al twee aanbiedingen gehad. 
Hij hoeft alleen maar te kiezen.
Collega
Dat kan niet stuk, de mazzelaar! En daar ga jij mee trouwen…
Gerrie
Ja… en glundert van oor tot oor.

Enige tijd later komt Gerrie wat pips op de late dienst. Zij heeft net bericht gekregen van de ouders van haar vriend (die overigens nog steeds geen naam heeft!). Het gaat niet goed met hem en moet allerlei nare onderzoeken ondergaan. 
Collega
Hè wat naar, hoe kan dat nou? Kun je er niet heen om hem te steunen?
Gerrie
Er mag niemand bij hem, misschien is het ook besmettelijk. Ze weten het echt niet!
De collega’s zijn wederom zeer begaan met Gerrie en vragen steeds naar de vorderingen en uitslagen van alle onderzoeken, Gerrie op haar beurt heeft op alle vragen antwoord. 
Collega
En jullie zouden gaan trouwen!
Gerrie
Ja, ik weet het ook niet. We zullen het uit moeten stellen zolang ze niets weten…

Gerrie meldt zich ziek. Is oververmoeid en kan niet of nauwelijks slapen vanwege alle spanningen. Zij krijgt alle begrip van collega’s, zeggen haar vooral de tijd te nemen en wensen haar sterkte. Gerrie blijft een paar weken thuis. Op een dag meldt zij zich beter en verschijnt weer op het werk met een blije lach.
Collega
Gaat het weer wat met je en hoe is het met je vriend?
Gerrie
Het gaat goed met hem. Ze konden niets vinden en hij is weer thuis. Nu kunnen we een nieuwe trouwdatum gaan plannen. 
Collega
Fijn hè, dat het allemaal goed is afgelopen!
Gerrie
De nieuwe trouwdatum wordt ergens in het voorjaar. Rond de kerst is mijn vriend weer hier. 
Collega
Dat is gezellig. Dan nodig ik jou en de anderen van de afdeling hierbij uit om te komen kennismaken.
Gerrie
Nou, wat leuk! Dan zullen we er zijn hoor.
Adres van de collega wordt genoteerd en de datum erbij gezet. Daags voor het gezellige kennismakingsavondje laat Gerrie weten dat het niet door kan gaan. Vriend weer niet goed geworden, en is opnieuw voor onderzoeken naar Duitsland. Is beter, eigen arts en zo.
Collega
Het zit jullie ook niet mee, hè?
Gerrie
Ja, zucht ze, het is niet anders…

Collega’s vinden haar een sterke meid, want haar werk en humeur lijden er niet onder. Complimenteren haar daarvoor. 
Collega
Weet je al iets?
Gerrie
Onderzoek na onderzoek heeft hij gehad, maar ze weten het niet. Nog steeds niet. Hij wordt morgen ontslagen uit het ziekenhuis. 
Collega
Nou, hèhè dan nu eindelijk voorbereiden op je trouwdag!

Gerrie gaat weer vaker naar Duitsland voor alle voorbereidingen van het aanstaande huwelijk dat daar voltrokken zal worden. Ook gaat ze daar op zoek naar een bruidsjurk met haar schoonmoeder.
Collega
Gaat je eigen moeder niet mee dan?
Gerrie
Ja natuurlijk gaat mijn eigen moeder mee. Mijn ouders logeren in het gastenverblijf van mijn aanstaande schoonouders. Dat is speciaal voor vrienden en familie; een piepklein huisje met alles erop en eraan. Is heel gewoon daar in Duisland. 
De collega’s vinden wederom dat zij boffen. Allemaal, ook haar ouders. Als Gerrie terug is uit Duitsland heeft zij een keus gemaakt en de jurk besteld. Deze wordt op maat gemaakt, geheel naar haar wensen. 
Collega
Geweldig zeg, til eens een tipje van de sluier op. Kleur? Lengte? Sleep?
Gerrie
Haha, nee hoor. Dat doe ik niet, want dat brengt ongeluk. Ik zeg lekker niets. 
Collega
Dan moeten we maar wachten tot na de bruiloft als je het fotoalbum laat zien. 
Krijgen wij trouwens ook een uitnodiging voor het feest?
Gerrie
We zijn nog bezig een lijst samen te stellen van de gasten die we uitnodigen.
Nou, vooruit. Ik wil jullie wel vertellen dat onze ouders en de bruidskinderen allemaal in dezelfde stijl gekleed zullen worden. 
Collega
Jeetje, het lijkt wel een sprookjeshuwelijk?
Gerrie
Misschien wel een beetje, en lacht breed.

Dan, hoeveel erger kan het worden? Gerrie meldt zich ziek. Helemaal over haar toeren. Haar vriend moet met spoed geopereerd worden. Tumor in zijn hoofd! Ze reist af naar Duitsland.
Collega
Natuurlijk, zorg dat je er bent voor hem. Sterkte en wens hem beterschap. Neem je tijd!
En de bruiloft?
Gerrie
De hele bruiloft is inmiddels in kannen en kruiken. De kleding hangt klaar, de feestzaal is geregeld en hotels gereserveerd voor andere familie die van ver komt. Er zullen zoveel gasten komen, ook al zijn collega’s. Zo’n tweehonderdvijftig man in totaal. 
Ja, dat doen ze in Duitsland.
Collega
Wat zijn wij dan simpel hè, hier in ons kleine landje…
Gerrie belt vanuit Duitsland. Nog niet zo gewoon in die tijd, kostbaar ook. Gerrie
Operatie is geslaagd, er is niets waar de artsen extra alert voor hoeven zijn. Bruiloft kan gewoon doorgaan.
Collega
Joh, wat fijn. Gefeliciteerd, komt het toch nog allemaal goed!

Daags daarna weer Gerrie aan de telefoon. Intens verdrietig. De operatie was zo goed gegaan, maar er is een bacterie bij gekomen. Vanmorgen is hij overleden.
Alle collega’s van de afdeling zijn diep geschokt door dit telefoontje. Ze waren zó begaan met haar, en nu dit… Dat geloof je toch niet!
Gerrie blijft in Duitsland tot na de begrafenis. Die zal over drie dagen zijn, in de ochtend. 
Collega
We zullen aan je denken en aan je familie. En een kaarsje branden.
De dag van de begrafenis komt Gerrie goedgemutst aan voor een late dienst. De collega’s vinden haar heel sterk dat ze er nu al is. Hoewel?
Begrafenis… vanuit Duitsland hierheen… nu al hier… geen verdriet…
Alarmbellen gaan rinkelen bij de collega’s en zij gaan in beraad. 

DIT KLOPT NIET… WAT IS HIER AAN DE HAND?

Nooit hebben zij OVER Gerrie gesproken, maar nu des te meer. Allemaal hadden ze bij tijden hun vraagtekens, maar deelden dat met niemand. Waren zo te goeder trouw!
De psychiater van de afdeling wordt erbij betrokken.
Ze zitten er danig mee in hun maag, nu het kwartje is gevallen, dat er nooit een vriend is geweest! En dat het Gerrie te heet onder de voeten werd en deze vriend van het toneel moest verdwijnen. De collega’s voelen zich verraden door alle leugens en hebben elkaar hard nodig om het een plekje te geven. 
De psychiater heeft Gerrie op gesprek gevraagd. 
Heeft haar duidelijk gemaakt dat wie op deze wijze leugens in de wereld brengt, om anderen op het verkeerde been te zetten, een Pathologisch Leugenaar is. Hij wil haar begeleiden en biedt aan om met haar daarover in gesprek te gaan.  Zij neemt het aanbod niet aan en verdwijnt met de Noorderzon. 
Tot grote ergernis van haar collega’s die haar nooit zullen kunnen confronteren met wat zij bij hen heeft aangericht!

Onderzoek alles, behoud en deel het goede, maar blijf altijd kritisch!

Tags: , , , ,

1 sep.

n.a.v mijn boek Psychiatrie Paranormaal Bekeken: Burnout: hoe kom je eraan en hoe kom je eraf… Magnetiseur kan letterlijk de helpende hand bieden

Burnout, de overtreffende trap van overspannen zijn. Met als gevolg dat je ook langer nodig hebt om er weer bovenop te komen. Maar hoe doe je dat? Je huisarts heeft natuurlijk al laten weten dat je het rustig aan moet doen, en je accu weer op moet laden… ja natuurlijk. Dat snapt iedereen!
MAAR HELP… HOE?  GEEF ME EEN OPLOSSING!
Dat vertelt de beste man er niet bij. Niet uit onwil, maar omdat hij je geen pasklaar antwoord kan geven. En goede raad is zoals altijd duur. Als het heel lang duurt en jij steeds verder wegzakt in je niet meer vooruit kunnen en geen energie hebben, raadt hij je na het zoveelste consult misschien aan om eens naar een psycholoog te gaan. Dat zou inderdaad al kunnen helpen. Maar eigenlijk heb je niet eens de kracht meer om de vragen, waarmee hij inzicht in jouw situatie wil krijgen, goed en volledig te beantwoorden. Als hij geen inzicht krijgt in jouw zielenroerselen, kan hij je ook moeilijk helpen! Bij de volgende afspraak blijf je weg, al die vragen aan je hoofd kun je er niet bij hebben. 
Die kop zit toch al zo vol, en alles begint dóór elkaar te lopen! Jammer, maar weer een teleurstelling, en vaak een gedachte als: zie je wel, niemand kan mij helpen. Onzin, er is altijd iemand die je kan helpen. Alleen heb je die persoon -nog- niet gevonden. Eerder schreef ik een blog over wat een magnetiseur doet:

‘Magnetiseren is een oeroude, natuurlijke en universele behandeling van ziekten en aandoeningen. Deze holistische geneeswijze bevordert het zelfgenezend vermogen en herstelt het natuurlijk evenwicht tussen lichaam en geest. 
Werkwijze: 
De magnetiseur stemt zich af op de te behandelen persoon. Op 5-10 cm. van het geklede lichaam tast hij met de handen de energie af, waarbij de helende energie door zijn handen stroomt. De energie-balans wordt, zoveel als mogelijk is op dat moment, hersteld.
Behandeling neemt korte of lange tijd in beslag, al naar gelang de klachten en de tijd dat deze al bestaan. Bewustzijn en/of inzicht kan daarbij een rol spelen, maar is niet noodzakelijk; bij kinderen en dieren werkt deze therapie ook. 

Deze energetische behandeling kan aanvullend en naast andere therapieën worden toegepast. Ook als pijnbestrijding of als ondersteuning tijdens afbouw van medicatie. Het is een veilige en natuurlijke behandeling.’

Heb je vragen? Vraag!
Zonder vragen geen antwoorden en mogelijke oplossingen voor je burnout.

Onderzoek alles, behoud en deel het goede, maar blijf altijd kritisch!

Tags: , , , , , ,

31 aug.

Workshop bloggen gevolgd bij Bastiaan Vercouteren van Blogtrommel

Mocht ik aan het begin van mijn ‘blog-carriere’ nog veel twijfels hebben of ik er wel goed aan deed, en of er wel iemand op mijn blog zat te wachten, ik vind het nu steeds leuker worden. Daarbij: het blijkt ook dat mijn blog gevonden wordt, gezien het aantal pageviews. Ik ben er blij mee. Het stimuleert om door te gaan en geregeld wat te schrijven. 
Gisteren een workshop gedaan bij Bastiaan Vercouteren van ‘Blogtrommel’ waar ik de fijne kneepjes van het bloggen geleerd heb. Bijna een maand aan het bloggen nu, en ik ben dik tevreden met de resultaten. In het vervolg neem ik de tips die ik van Bastiaan kreeg mee in mijn blogs. Dat wil zeggen: voor zover het mij niet beïnvloedt in mijn manier van bloggen! En waar het nou eigenlijk over ging, waarom ben ik met bloggen begonnen? Het ging en gaat nog steeds over het boek dat ik geschreven heb. Een boek waarin je kunt lezen over een geheel andere kijk op de psychiatrie.
De titel is:

        Dáár heb ik mijn leven lang op gewacht

        Psychiatrie Paranormaal Bekeken

          Reïncarnatie, Karma, Burnout en Alternatieve Geneeswijzen

Daarbij ga ik deel één van dit boek: ‘Trobar’ uitgeven als historische roman. Beide boeken zullen op dezelfde datum het levenslicht zien. 

Onderzoek alles, behoud en deel het goede, maar blijf altijd kritisch!

Tags: , , , , , ,

26 aug.

n.a.v. mijn boek ‘Psychiatrie Paranormaal Bekeken’ Het Dolhuys Haarlem, museum over de geschiedenis van de psychiatrie

oude foto van het museum Duin en Bosch

Heb ik zelf een paar foto’s van hoe het er in de zeventiger jaren uitzag in de psychiatrie, er was op Duin en Bosch ooit een museum. Daar lagen nog eens fotoalbums! Er waren/zijn heel veel foto’s van patiënten  uit lang vervlogen tijden, die ongecensureerd in die boeken zaten. Dat kon toen nog.
Ook foto’s van allerlei therapieën, zoals gedurende een bepaalde periode de vaak voorgeschreven badtherapie (koudwatertherapie), elektroshock, insulinekuren en gebruik van het spanlaken.
Als je er nooit mee te maken heb gehad, geloof je je ogen niet. Ook het gebruik van de dwangbuis, eenzaam in een isoleer, waarbij de handen kruislings over de borst, op de rug werden vastgebonden door extra lange mouwen. De foto’s zijn er allemaal nog uit die tijd.
Ook allerlei oude medische attributen waren te zien in het museum. Antieke rolstoelen, die met de hand voortbewogen konden worden door degene die erin zat, door middel van stangen. Maar ook dwangstoelen, of isoleerstoelen genoemd. Die stoelen zaten aan de muur vast, en er was geen uitkomen aan, als je er eenmaal in zat. Er werd een zware plank, met ruimte voor de benen van boven naar beneden in een rail geschoven, dan ging er een zwaar blad overheen, waaraan dan bijvoorbeeld gegeten kon worden.
Op Willibrord in Heiloo kon iedereen die er interesse in had naar het museum/archief onder een van de afdelingen. Iedereen die er werkte kon er met eigen moedersleutel in. Zo vertelde een collega mij, toen ik er eens als invaller werkte. Dus ook daar heb ik de fotoboeken in kunnen zien van lang geleden, toen daar nog alleen religieuze broeders werkten.
Enige jaren geleden bezocht ik op Willibrord een tentoonstelling over psychiatrie van lang geleden.
Hoe dan ook, het raakt niet in de vergetelheid. Gelukkig worden de oude methodes niet meer gebruikt. Het museum van Duin en Bosch en alle fotoboeken zijn ondergebracht in het Dolhuys in Haarlem. Een museum over de geschiedenis van de psychiatrie.
Dus wie er meer over wil weten, gaat een dagje naar Haarlem. 

Onderzoek alles, behoud en deel het goede, maar blijf altijd kritisch!

Tags: , , , , , , , , , , ,

22 aug.

n.a.v. boek: Dáár heb ik mijn leven lang op gewacht! Psychiatrie Paranormaal Bekeken: Insignes B-verpleging

insigne voor de B-verpleegkundige: het Zwarte Kruis… dat BLAUW is!

Zoals eerder vermeld, moest iedere (leerling)verpleegkundige de speld te dragen die hoorde bij het opleidingsjaar; daarna de speld die bij diplomering uitgereikt werd.
In het eerste jaar van de opleiding tot B-verpleegkundige droeg ik een zilveren kruis.
In het tweede jaar van de opleiding tot B-verpleegkundige droeg ik een gele speld met soort van zilveren esculaap.
In het derde jaar van de opleiding tot B-verpleegkundige droeg ik een rode speld met een soort van zilveren esculaap.Allemaal prima insignes en voor iedereen duidelijk. Als B-verpleegkundige had je het ‘Zwarte Kruis’ gehaald.
Kijk, en dat heb ik nou nooit gesnapt. Het zwarte kruis is helemaal niet zwart, maar blauw.
Kan iemand mij vertellen waarom het blauw is?

Onderzoek alles, behoud en deel het goede, maar blijf altijd kritisch!

Tags: , , ,

20 aug.

Herinneringen en foto’s n.a.v. mijn boek: ‘Psychiatrie Paranormaal Bekeken’

Of je het wilt of niet, als je een boek schrijft over je eigen verleden, herinner je je ook allerlei dingen die allang in de vergetelheid geraakt waren. Zo herinner ik me weer van alles en ga op zoek naar foto’s waarvan ik weet dat ik ze nog heb, ergens. Het is wel zoeken hoor! Maar natuurlijk vind ik er een paar. Als tweedejaars zuster werk ik hier op een mannenafdeling en zit in de nachtdienst.
Om een beeld te geven hoe de afdelingen er toen uitzagen, en wat ik in mijn boek ‘Psychiatrie Paranormaal Bekeken’ ook beschrijf. De afdelingen met veel lichtgeel en lichtgroen op de muren, alles even kaal, oud en ongezellig. Deprimerend, maar dat is wel te zien denk ik.

Dit ben ik zelf. En jawel, mijn haar keurig vastgebonden zoals het hoort! Steeds gebukt staan bij de lage bedden is in 1972 geen enkel probleem. De ARBOwet moet dan nog uitgevonden worden, geloof ik.

Een collega

Iedere morgen in alle vroegte wordt er brood gesmeerd en op bordjes per persoon klaargezet op de ontbijtkar. Afgedekt met natte theedoeken tegen het uitdrogen. Dat brood wordt zelfs gesmeerd nog vóór iedereen gewassen wordt door de nachtdienst. Het ontbijt is veel later, pas rond een uur of negen. Eet smakelijk!

Onderzoek alles, behoud en deel het goede, maar blijf altijd kritisch!

Tags: , , , ,

19 aug.

Uit deel 3 van mijn boek Psychiatrie Paranormaal Bekeken: over Elektroshock; is Magnetiseur een alternatief?

Dit is een Elektroshockapparaat.
Bovenop liggen de twee polen die op de slapen werden gezet. 
Een ander woord voor elektroshock is Elektroconvulsietherapie: ECT.

In deel 3 van mijn boek: ‘Opgeleid’ kun je een passage vinden over electroshock; ik geef hier een beknopt gedeelte ervan weer. Er werd vaak geshocked bij manisch/depressieve patiënten. Werkend op een ‘chronische afdeling’ mag ik assisteren op de observatie afdeling die boven is:

Er komt op die bewuste dag een telefoontje van het hoofd van afdeling: ‘Kunnen er straks een paar assistentes naar boven, Toos wordt geshockt.’ Ja, dat wil iedereen graag, want er vallen punten mee te behalen voor het praktijkboekje. (een elektroshock houdt in dat er op kunstmatige wijze -door middel van elektriciteit- een epileptisch insult gecreëerd wordt; er vindt dan een energetische ontlading plaats) 

De collega’s van die dag hebben de punten al, dus mag Alida naar boven. De begeleiding van Toos tijdens de behandeling bestaat hieruit, dat haar lichaam vastgehouden moet worden. Dit om botbreuken en spierscheuringen te voorkomen. Er staan twee mensen bij de voeten, twee bij de knieën, twee bij de heupen, twee bij de schouders en het hoofd van de afdeling staat bij haar hoofd, en bedient ook het elektroshock apparaat. Daarmee wordt de stroomsterkte ingesteld, en door middel van twee polen op de slapen van Toos doorgegeven. 

‘Iedereen klaar?’ Links en rechts wordt geknikt. Dan worden de polen op het hoofd van Toos gezet en wordt op de knop gedrukt. Met als resultaat een volledig insult. Toos ligt zwaar te snurken wegens ademnood tijdens de volledige verkramping en op het moment dat zij helemaal paars is aangelopen, wordt zij met een kort commando: ‘Draaien!’ op haar zij gezwiept, en krijgt zij zuurstof toegediend. 

En daar staan ze dan allemaal rustig bij te kijken, alsof het de normaalste zaak van de wereld is… nou, niet voor Alida! Zij denkt dat er van alles mis is gegaan en dat Toos doodgaat, maar het blijkt erbij te horen. De aanwezige arts heeft zij, lijkbleek als ze is van de schrik, gevraagd wat dit voor beestachtige vertoning was, en of niet iemand haar even had kunnen voorbereiden op wat er ging gebeuren! Zij kon er niet over uit dat er zo mensonterend gehandeld werd!” (als tweede jaars leerling had Alida dit onderwerp nog niet behandeld gekregen in het lescentrum)

Tot zover de ouderwetse psychiatrie. Niet heel lang daarna werd er alleen nog deze behandeling toegepast in  een Algemeen Ziekenhuis en onder lichte narcose. Dat was een stuk humaner; tenminste, àls je daarvan al kunt spreken. Want erg vriendelijk is de methode nog steeds niet. Het idee alleen al, stel het je eens voor; elektriciteit door je hoofd! Dat het bij sommige mensen een korte psychische verbetering opleverde, was buitengewoon prettig. Maar dat betekende echter niet dat er geen hersencellen vernietigd werden tijdens zo’n behandeling. Want dat gebeurde namelijk. Kun je nagaan, als deze behandeling vaak werd toegepast…

Magnetiseur.
Het zou zoveel simpeler en zeker ook vriendelijker /liefdevoller zijn om menselijke energie te gebruiken. 
Ik herinner me nog het korte overleg vlak voor de behandeling met behulp van het elektroshock apparaat. Hoofd afdeling overlegt met de arts over de intentie van de shock. ‘Doe maar: …..’ waarna zo’n beetje  ‘uit de losse pols’ het apparaat wordt ingesteld. 
Een magnetiseur werkt ook met energie, maar stemt zich precies af op de energie van de persoon die hij gaat behandelen. Betere/zuiverder afstemming is niet mogelijk.

Onderzoek alles, behoud en deel het goede, maar blijf altijd kritisch!

Tags: , , , , , ,

18 aug.

Wat doet een Magnetiseur

Magnetiseren is een oeroude, natuurlijke en universele behandeling van ziekten en aandoeningen. Deze holistische geneeswijze bevordert het zelfgenezend vermogen en herstelt het natuurlijk evenwicht tussen lichaam en geest. 

Werkwijze: 
De magnetiseur stemt zich af op de te behandelen persoon. Op 5-10 cm. van het geklede lichaam tast hij met de handen de energie af, waarbij de helende energie door zijn handen stroomt. 
De energie-balans wordt, zoveel als mogelijk is op dat moment, hersteld.

Behandeling neemt korte of lange tijd in beslag, al naar gelang de klachten en de tijd dat deze al bestaan. Bewustzijn en/of inzicht kan daarbij een rol spelen, maar is niet noodzakelijk; bij kinderen en dieren werkt deze therapie ook. 
Deze energetische behandeling kan aanvullend en naast andere therapieën worden toegepast. Ook als pijnbestrijding of als ondersteuning tijdens afbouw van medicatie. 
Het is een veilige en natuurlijke behandeling. 

Onderzoek alles, behoud en deel het goede, maar blijf altijd kritisch!

Tags: , , , , , , , ,

16 aug.

Vroeger toen ik groot was; onverwerkte trauma’s en energetische therapie

Kinderen kunnen je zomaar spontaan -vaak geprikkeld door een situatie- iets over een ver verleden vertellen. Maar hoe vaak wordt dat als fantasie afgedaan of wordt er lacherig over een ander onderwerp overgegaan? Onder het motto: afleiding helpt…
Jammer. Het zou zo leuk zijn om het kind voor vol aan te zien en om hem te vragen naar meer omtrent de opmerking. Je zou dus ook gewoon kunnen vragen of het kind er meer over wil vertellen.
Zo was er het zoontje van een vriendin die ooit, als heel klein jochie vertelde: ‘Vroeger toen ik groot was reed ik op een paard.’ Het werd zeker niet gek gevonden, dat hij dat zei. Maar er werd niet op doorgevraagd. Jammer, het zou zoveel informatie op kunnen leveren.

Want stel dat hij in die tijd van dat paard gevallen was, en zijn nek gebroken had… dan had hij het met zijn leven moeten bekopen. Omdat dat leven dan zou eindigen met een traumatische ervaring die nog niet verwerkt kon worden, zou hij deze meenemen naar ooit een volgend leven. Hij zou dan op zijn minst een onverklaarbare angst voor paarden hebben, laat staan er ooit op gaan zitten!
Tenslotte had een paard hem lang geleden het leven gekost…
Kom er dan maar eens achter, waar die angst vandaan komt! Energetische therapie wil hierbij goed helpen om rust te geven, zo nodig inzicht, en uiteindelijk het trauma te boven te komen.
Soms mogen problemen -bij kinderen- op onbewust gebied verwerkt  worden!

Onderzoek alles, behoud en deel het goede, maar blijf altijd kritisch!

Tags: , , ,

16 aug.

Uit mijn boek ‘Psychiatrie Paranormaal Bekeken’ deel 2: ‘Het Tolgaarders huisje.’

Deel twee van mijn boek: ‘Dáár heb ik mijn leven lang op gewacht!’ speelt in het Noord Hollandse Driehuis: ‘Het Tolgaarders Huisje.’ Dit is denk ik een oude ansichtkaart geweest, deze foto uit een oud familiealbum. Nieuwsgierig daarnaar? Nog even geduld, mijn boek is nog niet helemaal klaar voor uitgave…

Onderzoek alles, behoud en deel het goede, maar blijf altijd kritisch!

Tags: , ,

15 aug.

n.a.v. mijn boek ‘Psychiatrie Paranormaal Bekeken’ Poster uit de Psychiatrie jaren zeventig: Ooit een normaal mens ontmoet? En… beviel het?

In de jaren zeventig kon je overal -en met name in de psychiatrie- deze poster zien hangen. Hij kwam bij de Stichting Pandora vandaan. Deze Stichting werd gerund door o.a. ervaringsdeskundigen om mensen met psychische problematiek bij te staan.

Het volgende stukje vond ik op internet over de stichting, maar let op: deze bestaat niet meer!

Stichting Pandora

Stichting Pandora zet zich in voor iedereen die psychische problemen heeft of heeft gehad. De ervaringen van mensen zelf zijn de basis voor al haar acties. Stichting Pandora is een onafhankelijke organisatie en ontvangt geen subsidie of sponsorgelden van de farmaceutische industrie.Alle door vrijwilligers uitgevoerde Pandora-activiteiten, inclusief alle ervaringsdeskundige vrijwilligers worden tegenwoordig uitgevoerd door Geestdrift. Het betreft de Pandora Helpdesk, de Pandora Depressielijn, de Pandora voorlichtingen ‘Ooit een normaal mens ontmoet? …en beviel ‘t?’ en het Pandora Forum. De contact gegevens van deze diensten zijn op deze site al aangepast.
Per 1 februari 2010 zijn de dienstverbanden van de professionele medewerkers ontbonden en is het kantoor gesloten. Deze site blijft voorlopig nog in de lucht.Hiermee is een einde gekomen aan de bijzondere werkwijze van Stichting Pandora: het combineren van ervaringsdeskundigheid, professionaliteit en creativiteit. Juist door deze combinatie kon Stichting Pandora vanuit de praktijk, op onafhankelijke wijze, de kritische rol vervullen van ‘luis in de pels’.

Onderzoek alles, behoud en deel het goede, maar blijf altijd kritisch!

Tags: , , ,

15 aug.

Geestelijk gezonde mensen horen geen stemmen

Vandaag gelezen: ‘Geestelijk gezonde mensen horen geen stemmen.’ Gewoon in een boek. Nou kan ik je verzekeren dat ik op een wel heel kritiek/speciaal moment een bijzonder duidelijke stem hoorde! En ik schaar mezelf tot ‘normale’ mensen, met een nuchter en kritisch denkvermogen.

Ik reed richting Pyreneeën, op weg naar vrienden voor een weekje. Dat deed ik wel vaker,  zo in mijn eentje, dat had ik af en toe nodig. Het was aan het eind van de dag, ik moest nog een flink stuk rijden, en nam pauze. Bij een parkeerplaats langs de grote weg ben ik even in het gras in het laatste zonnetje gaan liggen. Er was alleen nog een gezin met kinderen, die daar lekker aan het spelen waren. Dus ging ik niet ver bij hen vandaan liggen. Je moet het niet opzoeken, toch?

Op een moment hoor ik heel duidelijk iemand tegen mij zeggen: ‘Er staat iemand naar je te kijken!’ Was ik me daar toch in slaap gevallen… en er was niemand meer. Zon al ver achter de horizon verdwenen. En inderdaad stond er iemand naar me te kijken! Ik vervloekte de man in onvervalst Amsterdams en mijn ogen schoten vuur.
Hij stond te gebaren, van: ‘Ik doe toch niets?’
‘Wat niets doen, gtvrdegtvr! Laat me met rust!’
Ik vloog overeind, en woest als ik was, ben ik achter hem aan gegaan. Stom, zul je zeggen. Nee, niet stom, ik was zo kwaad, ik kon hem aan! Met gemak. Degene die bang was, was hij! 
Helaas rende hij zo hard voor mij uit, dat hij zich ergens kon verstoppen tussen alle vrachtwagens die verderop stonden geparkeerd. Waarschijnlijk was hij één van de chauffeurs. Ik heb nog rond gekeken, maar zag hem niet meer. Dan maar terug naar de auto.

En die stem die mij gewaarschuwd had? Alsof er iemand naast me had gestaan… maar dat had ze niet. Ik wist wie het was. Dit was mijn moeder die enige jaren daarvoor overleden was.
‘Dankjewel mam,’ heb ik gezegd en ben verder gereden. Uitgerust en wel, om laat in de avond aan te komen bij de vrienden in de Pyreneeën.

Onderzoek alles, behoud en deel het goede, maar blijf altijd kritisch!

Tags: , , ,

13 aug.

n.a.v. mijn boek ‘Psychiatrie Paranormaal Bekeken’ Herinnering uit de psychiatrie en wie heeft er zelf ervaring met ‘alternatieve psychiatrie?’

Nu ben ik bezig de laatste kreukels in mijn boek recht te trekken, maar ik ben eigenlijk ook heel nieuwsgierig of mijn lezers zelf ervaring hebben. Om te beginnen ervaring in de psychiatrie, en zeker niet als laatste ervaring met alternatieve geneeswijzen. Op wat voor manier dan ook. 

Zo herinner ik mij bijvoorbeeld een jonge vrouw op een gesloten afdeling, waar ik toen werkte in de psychiatrie, die zichzelf verminkte. Ik heb het over 1973. Zij sneed haar armen open aan het glas van de ramen die zij kapotsloeg. En dat was notabene het dikke glas van de zware tussendeuren naar een isoleergang. De isoleergang was de gang die toegang gaf tot zes isoleers, waar mensen in afzondering werden verpleegd, vanuit de zienswijze dat rust en alleen zijn beter was. Of om de persoon zelf te beschermen, of om anderen te beschermen. 

Kun je nagaan wat een agressie die meid in zich had! Begrijpelijk, want zij was al op heel jonge leeftijd slachtoffer geworden van incest. Naast het zichzelf verminken, vond zij zichzelf zó vies, dat zij zich onder de douche langdurig waste met bleekwater, vim, harde boenders en met kokend heet douchewater. Uiteraard mocht zij niet zelfstandig meer onder de douche. Allerlei medicijnen werden er gegeven, maar niets hielp. Op een dag is zij met verlof gegaan voor een weekend, maar kwam nooit meer terug. 

Het verhaal ging later dat zij bij een homeopathisch arts geweest was. Die heeft haar -volledig op haar afgestemde- homeopathische middelen gegeven, waardoor zij geestelijk gesterkt werd. Sterk genoeg ook om, met zijn hulp en gesprekken, haar vernederingen en boosheid later het hoofd te kunnen bieden. Wat een geluk voor haar dat dit -hoe dan ook- op haar pad kwam!

Onderzoek alles, behoud en deel het goede, maar blijf altijd kritisch!

Tags: , , , ,

10 aug.

Tip om je energie beter te laten dóórstromen

Water is heilzaam, en altijd voorhanden. Als je -zoals in de vorige post beschreven- last hebt van koude voeten, ga dan eens in een voetenbadje met je voeten. Water is een goede geleider, en trekt je energie naar beneden. Je voelt je ook niet voor niets heerlijk opgeknapt na een douche, of na een strandwandeling en door zee lopen op je blote voeten. 

Vroeger hielden ouders driftige kinderen ‘met de kop onder de koude kraan.’ Ook niet voor niets. Eerst is er natuurlijk het schrikeffect. Maar niet minder belangrijk, het water voert het teveel aan energie direct af. Het helpt nog steeds. Alleen hoef je driftige kinderen niet met de kop onder de kraan te houden; je kunt ook gewoon de handen onder de kraan laten houden. Helpt ook. En doe je dat zelf ook niet automatisch, als je het erg warm hebt, zenuwachtig, of oververhit bent? Polsen onder de kraan. Het koelt af, dat koude water, maar voert ook energie af.
Sinpel he!

Onderzoek alles, behoud en deel het goede, maar blijf altijd kritisch!

Tags: , ,

8 aug.

Volkswijsheid heeft altijd gelijk

Volkswijsheid is een soort van collectieve en oeroude wijsheid waar niets tegenin gebracht kan worden. Zo gebruiken we dagelijks uitspraken, die behoren tot die oude volkswijsheid, maar heb je er al eens over nagedacht waar zo’n uitspraak nou werkelijk vandaan komt?

Zoals bijvoorbeeld: houd het hoofd koel en de voeten warm!
Jaja, natuurlijk weten we dat het hoofd beter koel kan blijven dan een heethoofd te worden. Maar wat hebben die warme voeten er dan mee te maken, zul je je afvragen. Letterlijk betekent het dat alleen warme voeten kunnen zorgen voor een goeie energetische doorstroming, en door die voeten, afvoer van het teveel aan energie. Kan dat niet, dan blijft al die energie bij je, hoopt zich op en uiteindelijk zit je hoofd boordevol. Je hoofd loopt over, je bent oververhit geraakt. 

Dus altijd zorgen voor warme voeten!
Goed geaard zijn… zo ook een elektrisch apparaat; als dat niet goed geaard is, krijg je er vroeg of   laat een ‘opdonder’ van.
Een ontaard iemand… geen wezenlijk contact meer met de aarde; alle energie hoopt zich op in lijf en uiteindelijk het hoofd, met alle gevolgen van dien. Zelf weet je er vast nog meer.

Onderzoek alles, behoud en deel het goede, maar blijf altijd kritisch!

Tags: , , , ,

8 aug.

Uit boek ‘Psychiatrie Paranormaal Bekeken.’ De agnost en de paragnost

Uit deel 3 van mijn boek ‘Psychiatrie paranormaal Bekeken’

Als de agnost
het niet
meer ziet

Kan hij
altijd nog
terecht bij

De paragnost
die het 
helder ziet…

Onderzoek alles, behoud en deel het goede, maar blijf altijd kritisch!

Tags: , , ,

8 aug.

Boekenwijsheid gaat niet verder dan de oppervlakte van andermans woorden

Boeken over hoe het leven in elkaar zit worden geschreven door mensen met levenservaring. Dat mag je tenminste aannemen. Hoewel ook geschreven wordt door uit een reeks reeds bestaande boeken kleine stukjes te ‘lenen’ en die dan op een aardige manier aan elkaar te plakken. Maar dat is  toch een klein beetje ‘vals spelen.’ Tenzij je vermeldt dat je het op die manier gedaan heb. Eerlijkheid boven alles, nietwaar!

Leven-s-wijsheid
Let vooral op de s in dit woord. Die s is niet zomaar een verbindings-s maar is een meervouds-s. Deze geeft dus logischerwijs aan dat je ervaringen hebt opgedaan in meerdere levens; dat je al die ervaringen hebt doorleefd. Dit in tegenstelling tot het lezen van boeken, waarbij je je dan wel kunt voorstellen hoe het zou zijn, als je meemaakt wat op dat moment leest. Maar je een voorstelling ervan maken, hoe levensecht dan ook, speelt zich alleen maar af in je hoofd!

Boekenwijsheid
Je kunt ongelooflijk veel leren uit boeken, bijvoorbeeld over geschiedenis, schilderkunst, computers, enzovoort. Maar bij boeken over ‘het leven’ ligt het vaak toch net even anders. Want je kunt wel oplepelen wat je gelezen hebt, maar verder dan dat gaat het niet. Soms wel, en komt er kennis naar boven, juist door wat je net leest. Dat boek prikkelt je dan en doet oude kennis boven komen.
Maar vaker dan dat geldt: Boekenwijsheid gaat niet verder dan de oppervlakte van andermans woorden!

Onderzoek alles, behoud en deel het goede, maar blijf altijd kritisch!

Tags: ,

7 aug.

Uit mijn boek ‘Psychiatrie Paranormaal Bekeken’ Ik hoor een stem

In mijn boek ‘Psychiatrie Paranormaal Bekeken’ staat het volgende door mij geschreven nadenkertje. Zouden er mensen zijn die dit herkennen? 
Met dien verstande dat een arts nooit en te nimmer uit zal spreken dat zijn of haar patiënt gek is. Maar dat moet je zien als dichterlijke vrijheid. En als je het herkent, voel je vrij om te reageren!

Ik hoor een stem
zegt de man…
Je bent gek
zegt de arts…

Hij zit in me
zegt de man…
Jij krijgt pillen
zegt de arts…

Ik ben zo leeg
zegt de man…
Zo is het goed
zegt de arts…

Hij handelde zoals 
hij leerde…
Niet zoals
hij voelde…

Had hij naar 
zijn gevoel 
geluisterd…

Had hij wellicht
ook een 
stem gehoord…

Onderzoek alles, behoud en deel het goede, maar blijf altijd kritisch!

Tags: ,

7 aug.

Lezer van mijn blog wie ben je en hoe kom je op mijn blog terecht

Beste bloglezer, ik ben heel benieuwd waarom je mijn blog leest. En hoe je mijn blog gevonden hebt, op welke zoekterm bijvoorbeeld, of via-via. Wil je dat met mij delen in een berichtje? 
Dat bericht zal ik natuurlijk nooit openbaar maken; ‘berichten modereren’ staat altijd ingesteld op mijn blog. Maar je kunt natuurlijk ook anoniem reageren. 
Dank alvast voor je openhartigheid, Marian

Onderzoek alles, behoud en deel het goede, maar blijf altijd kritisch!


7 aug.

Herinneringen uit een ver verleden en een dieper gelegen PTSS

Kun je dit stellen: dat een probleem uit een vorig leven ook valt onder een Post Traumatische Stress Stoornis? Ja, ik denk dat dat hetzelfde is. Of eigenlijk nog moeilijker. Om het te onderkennen en er mee te leren omgaan. Ik ken een man die zijn leven lang heeft gewerkt in de zorg, hij is nu al ver in de zeventig. Op zijn werk later in de revalidatie had hij vaak te maken met verkeersslachtoffers. Er was in die tijd  weinig aandacht voor de zorgverleners, in die zin dat er begeleiding was voor hen. Begeleiding om er zelf niet aan onderdoor te gaan; want wat zagen zij een ellende dagelijks voorbijkomen. En bij wie konden ze dat kwijt? Moesten ze daar thuis over beginnen, hun partner ermee lastig vallen… nee dus. 

Gewoon doorgaan, goed je werk doen, en liefst nog een beetje meer dan goed. En niet zeuren. En als je ergens last van had dan stopte je dat gewoon weg. Niet wetende dat ‘het laatje ‘waarin het werd opgeborgen eens overvol zou raken. De man vertelt tegenwoordig vaak over zijn werk, de ellende die hij heeft gezien. De gezinnen waarvan een papa of mama of beiden, in bijna onherstelbare kreukels lagen. De gevolgen voor de rest van hun leven, de gevolgen voor de gezinnen. 

Hij praat nu van zich af, wat opgehoopt in hem zit. Het móet eruit. Maar zo stilletjes aan heeft het zich ook al vastgezet in zijn eigen leven. De gevolgen van zijn onverwerkte verleden tijdens zijn werk maken nu dat:

*Hij eigenlijk geen auto meer durft te rijden. Daar is geen werkelijke reden voor, hij is gezond van    lichaam en geest. Maar toch, een onberedeneerde angst regeert zijn leven.

* Zijn vrouw alleen de deur uit zien gaan met vriendinnen, is voor hem een regelrechte ramp. Hij heeft geen rust eer zij weer thuis is, en verwacht af en toe een berichtje dat het allemaal goed gaat.

* Naast iemand in de auto gaan zitten is nog erger dan zelf rijden. Hij zit stijf als een plank naast de chauffeur, ook al is het een beroepschauffeur op een taxi. 
PTSS: de stress van toen komt, nu daar tijd en ruimte voor is, naar boven.

De angst die zich heeft vastgezet, door wat hij allemaal heeft gezien en nog niet eens zelf heeft meegemaakt, wordt alleen maar erger. Hij zal hulp moeten gaan zoeken om hiermee om te leren gaan. In te leren zien dat problemen die hij tijdens zijn werk zag bij anderen zíjn problemen niet zijn. Lastig, maar niets is onmogelijk.

Als in dit leven de problemen niet verwerkt kunnen worden, zullen zij zich vroeg of laat in een volgend leven weer voordoen. In een andere vorm waarschijnlijk, maar niet minder moeilijk. Naar mijn idee gaat het dan nog steeds om hetzelfde: PTSS. 

Onderzoek alles, behoud en deel het goede, maar blijf altijd kritisch!

Tags: ,

7 aug.

n.a.v. mijn boek ‘Psychiatrie Paranormaal Bekeken’ Herinneringen uit een ver verleden zijn vaak niet leuk maar wel zinvol

Herinneringen over vorige levens… vaak heel heftig en helemaal niet leuk. Vele keren heb ik mensen horen zeggen: ‘Wat interessant, dat zou ik ook wel willen!’ Het wordt als door een roze bril gezien, geromantiseerd. Alsof alles maar leuk was. Maar over het algemeen geven de herinneringen uit een ver verleden je een handreiking voor de problemen die je in het huidige leven hebt. 
Ik ga van mezelf uit; mijn herinneringen aan vorige levens waren ronduit verwarrend, ik snapte er aanvankelijk helemaal niets van en het maakte mij nog meer van streek. Zij maakten het nog moeilijker voor me dan ik het al had met mezelf. 

Vorige levens:

Wat bij mij de oorzaak was: ik had slechte ervaringen met het naar buiten brengen van mijn kennis van geneeskrachtige kruiden, en ook mijn geneeskrachtige handen kon ik alleen in het geheim gebruiken. Als bekend werd dat je die kennis en kracht bezat, werd je op mijn minst voor heks uitgemaakt. Met alle gevolgen van dien. In het daarop volgende leven ging het door, waar het vorige geëindigd was. Weer problemen met het naar buiten brengen van… en weer gesterkt in het idee dat het beter is om niets te zeggen, bang voor de (voor)oordelen uit de buitenwereld. 

Nu:

Het leven ging ook nu verder waar ik de vorige keer was geëindigd. Alle voorgaande problemen uit twee levens nam ik mee en liet ik weer mijn leven beïnvloeden. Onbewust natuurlijk, en nog niet bij machte er zicht op te krijgen, laat staan er iets aan te doen. Het nam mijn hele leven in beslag, ik kwam er niet van los. 

Tot ik op een dag, net na mijn vierendertigste verjaardag, met mijn rug tegen de muur stond en er iets mee móest doen. Maar hoe en bij wie kon ik terecht? Ik was inmiddels in een zorgelijke toestand beland, kon niet meer reëel denken en was geestelijk en lichamelijk op. 

Volgens de oude volkswijsheid komt hulp altijd als de nood het hoogst is. Zo ook bij mij. Je struikelt als het ware over de juiste mensen op het moment dat je ze nodig hebt. 
Die universele wet werkt altijd en voor iedereen! 

En het mooie is: de afloop is altijd goed… alleen wordt er geen tijd bij vermeld! Bij mij was de afloop ook goed, er gingen ‘slechts’ drie levens overheen!

Onderzoek alles, behoud en deel het goede, maar blijf altijd kritisch!

Tags: , ,

7 aug.

Herinneringen uit een ver verleden en Montsegur

Na de expositie over Katharen in onze winkel gingen we reizen organiseren. Maar ook veel later -wij waren toen al gestopt met die winkel- heb ik nog geregeld mensen mee gehad naar Occitanië. Ook cliënten die ik als verpleegkundige begeleidde, gingen meer dan eens mee die kant op. 

Wij logeerden dan bij vrienden hoog op een berg en ver van de bewoonde wereld. Maar dit keer gaan Olga (natuurlijk niet haar werkelijke naam) en twee vriendinnen van haar mee. Olga had eerder een cursus numerologie bij mijn man Kees gedaan, in de tijd van de winkel. Dat hoorde ook bij de activiteiten die wij verzorgden. Wij hadden nog geregeld contact met elkaar. Op de dag dat wij met elkaar naar de Montsegur gaan, krijgt zij het al benauwd voor we op weg zijn.

Ze ziet er nu al tegenop om straks naar boven te gaan. Toch gaan we met elkaar naar boven, als we eenmaal aangekomen zijn. Doodsbenauwd loopt ze het smalle pad op. Tussen ons in. Als ze dan een keer naar beneden kijkt durft ze niet meer verder. Ze gaat zitten op de grond en klampt zich vast aan de korte grassprietjes langs het paadje. Ze durft zich niet meer te verroeren. Maar ze kan er ook de rest van haar leven niet blijven zitten. Met veel praten, vasthouden, en stapje-voor-stapje komt ze uren later toch beneden. 
‘Wat is daar boven gebeurt?’ vraagt een van de anderen. Ze weet het nog precies te vertellen. Als jonge man verplicht naar boven gestuurd op een paard. Omdat hij een bekende was van de Katharen die zich daar veilig waanden. Hij moest hen verraden door een leugen te vertellen, zodat zij daarna, zich veilig wanend, naar beneden zouden gaan. Maar daar zouden zij in de val van de Inquisitie lopen. Daar had hij zo’n moeite mee, dat hij halverwege is teruggegaan en gevlucht.
Dit dilemma heeft Olga in alle hevigheid opnieuw ervaren; ze raakte er niet over uitgepraat de rest van de dag. De ervaring op zich was niet nieuw voor haar. Het was een gevoelige vrouw die al veel ervaring had op dat gebied en veel herinneringen uit vorige levens voorbij had zien komen.

Onderzoek alles, behoud en deel het goede, maar blijf altijd kritisch!

Tags: , , , ,

6 aug.

Herinnering uit een ver verleden en eetverslaving

Oorzaak en gevolg. Wij hebben in de jaren 90 een New Age winkel gehad. Het bruiste er van de activiteiten en één van de activiteiten was een wisselende expositie. Op dat moment over de Katharen. Deze maakte bij sommigen iets los, en deed herinneringen boven komen. Zo was er een bezoekster die aan behoorlijk overgewicht leed. Met recht leed, want zij vond het verschrikkelijk. Bij het zien van een bepaalde foto begon ze spontaan te huilen. Dat versterkte huis op die foto kende zij. Nadat ze een beetje tot rust was gekomen, hebben we erover gepraat. Wat herinnerde zij zich over dat huis? Ze kreeg het benauwd, en had het gevoel dat ze in een kleine ruimte opgesloten was. Eten kreeg ze daar niet, en zij had sterk het gevoel dat ze daar is overleden aan uitputting door een tekort aan eten en drinken. 

Dan is ze een poosje stil en kijkt me vragend aan. ‘Zou het kunnen dat ik -omdat ik toen doodging van de honger- nu alles maar eet dat in mijn buurt is? Ik ben mijn leven lang bang geweest, dat ik op een dag geen eten meer zou hebben. Dus alles moet naar binnen, nu het nog kan!’

Ik denk inderdaad dat deze mevrouw een spontane regressie heeft gehad. Met een direct inzicht in de herkomst van haar eetverslaving. Het zal een stuk gemakkelijker zijn om daar wat aan te gaan doen. 

Onderzoek alles, behoud en deel het goede, maar blijf altijd kritisch!

Tags: , , , , , ,

5 aug.

Hoofdgebouw Psychiatrische Inrichting

Geen superkwaliteit, deze foto uit 1971. Toch wel mooi.

Het hoofdgebouw van Duin en Bosch. 
Tegenwoordig ingedeeld voor ZZP-ers die er ruimtes kunnen huren. De rest van de gebouwen zijn bijna allemaal weg, inclusief Zusterhuis. Er staan tegenwoordig grote en dure huizen. Het ziet er heus mooi uit allemaal, maar het is wel anders…
Er is jaren eerder al een afdeling omgebouwd tot apartementen. Daar wonen nu mensen op een plek waar jarenlang, en dag-in-dag-uit, mensen in isoleers verbleven. Maar hopen dat wie er nu wonen niet hoog sensitieve zijn! In het voormalige mortuarium en anatomiegebouw woont een gezin met jonge kinderen. Ook voor hen geldt: hopelijk zijn ook die kindertjes niet hoog sensitief…

Onderzoek alles, behoud en deel het goede, maar blijf altijd kritisch!

Tags: , , , , ,

5 aug.

Waarom een boek met een link tussen Psychiatrie en Paranormaal

Ja, waarom eigenlijk? Waarom moest ik zo nodig dat boek schrijven? Zoals eerder gezegd was het voor mij een gedrevenheid. En dan heb je niet zoveel te willen, he! Het moet gewoon. 
Nadat ik zelf een crisis doorgemaakt had, net 34 jaar oud, gingen mijn ogen open. Letterlijk!
Ik zag ineens heel scherp wat er in de psychiatrie gebeurde, en vroeg me af of de patiënten wel daadwerkelijk geholpen werden met de medicijnen die zij kregen. Ik ging uit van mezelf. Wat als ik pillen had moeten slikken? Ikzelf was er zeker niets mee opgeschoten. Mijn probleem lag op een ander gebied, dan psychiatrisch. Ik moest leren omgaan met mijn paranormale vermogens en dat gaat je nou juist niet lukken door pillen te slikken. 

Nu ik deze blog aan het bijhouden ben, komt er van alles weer bovendrijven. Dat wil ik graag met je delen vóór mijn boek uitgegeven wordt. Noem het en kijkje achter de schermen. De foto van mij, die ik in de vorige post plaatste en waar ik net in de opleiding zit, is gemaakt op het terrein van het Ziekenhuis; gebouwd in een duin- en bosrijk gebied. Het heette dan ook toentertijd nog Duin en Bos. Hoe toepasselijk. Later een naamsverandering naar Dijk en Duin. 
Natuurlijk heb ik er ook een geweldige tijd gehad, veel lol en alles dat niet mocht was leuk. Iedereen was in die tijd verplicht intern. Zo mocht er absoluut geen herenbezoek op je kamer in het Zusterhuis -door de broeders de ‘Hunkerbunker’ genoemd- komen. Het hoofd van het Internaat was daar erg ‘streng’ in. Het was een ontzettend aardig mens; zij wees je wel op hoe het hoorde maar met een knipoog. Ik kan me de keer nog herinneren dat mijn -toen nog- vriendje op mijn kamer was. Met een: ‘Broedertje, broedertje, je bent in overtreding!’ kwam ze mijn kamer binnen. En ja, zonder kloppen. Met een belerend vingertje zwaaiend in de lucht… en een grote lach! Zij kon geen kwaad doen. Bij niemand! 

Laat op de avond kwamen de Parkwachters voor hun controle ronde door het Zusterhuis stampen op hun zware laarzen. Door ons werden ze ‘de Gestapo’ genoemd. Niet aardig natuurlijk, maar hun handelen was net zomin aardig. Moesten ze anno nu eens proberen! Zij kwamen dus zoals gezegd het Zusterhuis binnen, stampten over de trappen en gangen en daar waar zij herenbezoek vermoedden, stapten zij binnen. Natuurlijk werden zij geregeld op de hak genomen. Dat moge duidelijk zijn. Zo kenden wij al van die leuke apparaatjes waarbij je wat in kon spreken om dan daarna het bandje af te luisteren… dus namen we bandjes op met erotisch getinte geluiden. En dan maar wachten tot de Parkwachter binnenkwam om hem daarna, als hij eenmaal binnen was, met een groepje meiden vanuit de donkere kamer vierkant uit te lachen. De rest van de gang hing direct met hun hoofd om de deur om mee te genieten van de afgang van de Parkwachter! Dit wilde niemand missen!
De mannelijke collega’s hielden er wel eens weddenschappen op na, wie er ’s avonds in het zusterhuis in bad durfde. Maar owee als zij betrapt werden; ontslag zou zo maar kunnen. Ook gingen er ooit aan het begin van de nacht collega’s van één van de afdelingen met touwen uit de zolderramen naar beneden. Gewoon voor de lol. Ahhhhhhhh! Betrapt door de Parkwachter, en op staande voet met ontslag! Maar och, als je dan nog in de opleiding zat ging je of naar Santpoort of naar Heiloo. Mogelijkheden genoeg in die tijd, en werk zat!  


Onderzoek alles, behoud en deel het goede, maar blijf altijd kritisch!

Tags: , , , , ,

5 aug.

Zuster in opleiding voor Psychiatrisch Verpleegkundige

1971 en net in de opleiding voor Psychiatrisch Verpleegkundige

vaak gehoord:
‘ZUSTER, uw rokken zijn te kort…
ZUSTER, uw jurk sluit niet en uw leerlingenspeld is niet te zien…
ZUSTER, uw haar moet vastgebonden op uw hoofd…
ZUSTER, u hoort zwarte schoenen te dragen…
ZUSTER, mag ik uw nagels even zien…
ZUSTER, waar zijn uw nylon kousen?
Ook al vielen de mussen dood van het dak…’
En jawel, je kon terug naar je kamer in het Zusterhuis om je te kleden zoals het hoorde!

Onderzoek alles, behoud en deel het goede, maar blijf altijd kritisch!

Tags: ,

4 aug.

n.a.v. mijn boek: Psychiatrie Paranormaal Bekeken Occitanië bestaat officieel weer sinds 2016

Het eerste deel van het boek, ‘TROBAR’, speelt in het Middeleeuwse Occitanië. Dat gedeelte van Frankrijk dat ‘Langue d’Oc heette,’ en dat letterlijk ‘de taal van Oc’ (Occitanië) betekent, is weer in ere hersteld. Het draagt sinds 2016 weer de oude naam: ‘Occitanië.’ Ook leerden de kinderen geen woord Occitaans meer op school. Gelukkig is ook dit achterhaald en wordt de Occitaanse taal op sommige scholen weer onderwezen. Een oude cultuur een klein beetje in ere hersteld!

Occitanië, waar het Katharisme hoogtij viert in de Middeleeuwen. Het Katharisme dat geen vreemd geloof inhield, geen sekte was of anderszins geheimzinnigs. Deze Katharen waren gewoon zuivere Christenen. De Katholieke Kerk dacht er anders over en zou deze afvalligen, zoals zij erover dachten wel leren wat het ware geloof was…

Helaas met harde hand, en eindigden er velen als ‘Ketter’ op de brandstapel. De brandstapel die volgens de kerk de manier was om ongelovigen te louteren. Katharen niet bang voor de dood en zij verachtten de handelwijze van de Kerk. Met opgeheven hoofd liepen zij zelf, zingend het vuur in!

Het ‘Katharenkruis’ dat eigenlijk het kruis van de heren van Toulouse is.


In WIKIPEDIA staat over Occitanië:

In de 14e eeuw komt de naam Respublica Occitania ook voor het eerst in documenten voor en beschreef de Languedoc.[2] Na acties van Occitanisten werd in juni 2016 de naam Occitanie door de Regionale Raad gekozen als naam voor de nieuw gecreëerde regio.[3] Deze keuze werd op 28 september 2016 bevestigd in een decreet van de Raad van State; het decreet verkreeg rechtskracht op 30 september 2016.[4]

Dit is het nieuwe symbool, dat overal te vinden is in Occitanië.

Onderzoek alles, behoud en deel het goede, maar blijf altijd kritisch!

Tags: , , ,

3 aug.

Uit boek ‘Psychiatrie Paranormaal Bekeken.’ Menerba heet tegenwoordig Minerve

uit deel 1 van mijn boek

hier staan de twee zusjes vlak voor hun afscheid
en kijken vol herinneringen uit over hun geliefde Menerba…
 de gorge met de bijna drooggevallen rivierbedding…
vlak onder de toegangsbrug van Menerba is de ingang van de grot, die eigenlijk geen grot is maar een doorgang…
zicht op het dal aan de achterzijde van de grot 
waar het gezin lange tijd verscholen woonde voor de Inquisitie;
het dal was bijna ontoegankelijk wanneer het water de doorgang versperde…

Onderzoek alles, behoud en deel het goede, maar blijf altijd kritisch!

Tags: , , , , , ,

2 aug.

N.a.v. mijn boek: ‘Psychiatrie Paranormaal Bekeken’… een heel proces om dat ei uit te broeden

Over mijn boek: ‘Psychiatrie Paranormaal bekeken’…
Een boek schrijven is een heel proces. Er is ergens een gedachte, of zoals in mijn geval een gedrevenheid. Maar om die gedrevenheid te vatten in woorden… daar gaan een paar jaar overheen. En wel meer dan een paar ook. Zo vaak heb ik het in een hoek gesmeten, en zo vaak een poos of soms een paar jaar erna, het weer opgepakt. Er zit namelijk een groot gedeelte van mijn eigen leven, ziel en zaligheid in dit boek. En dat is het lastigst, geloof mij!Maar goed, af zàl het een keer. En daar ben ik nu mee bezig, met de afronding. 

Ik ben van de soort die liefst alles zelf doet, en dan bedoel ik ook echt: ‘hélemáál selluf!’Toch heb ook ik mensen nodig die mijn teksten eens lezen op snapbaarheid. Maar ook om me te wijzen op die kleine stomme foutjes zoals een komma op de verkeerde plek, het vergeten van een punt achter de zin of een d-t spellingsfout, en soms was er een deel van een zin gewoon weg. Zelf ben ik na zoveel keer diezelfde tekst gezien te hebben daar stekeblind voor geworden. Ook al ben ik, geloof ik, redelijk taalgevoelig. 

Al zo lang bezig met het boek, maar geregeld slaan nog steeds de twijfels toe: Is het wel goed wat ik doe?
Moet ik zonodig mijn nek uitsteken?
Ben ik niet heel stiekem ook bang voor reacties?
En dan natuurlijk niet de positieve maar de negatieve?
Ben ik daar wel tegen opgewassen?
Of: heb ik daar wel zin in?

Wat maak ik los met dit boek? Ik herinner me de arts die de deur van het kantoortje hard dichtknalde nadat hij duidelijk   te kennen had gegeven dat alternatieve geneeswijzen: ‘ ZIJN WETENSCHAP NIET WAREN!’ 

Of voorzie ik in een behoefte aan een andere kijk op de psychiatrie? Waarbij wellicht velen zullen verzuchten: ‘Hèhè, eindelijk iemand die me begrijpt!’

Maar dan mep ik de twijfels weer van tafel, en weet dat er in de psychiatrie velen zijn die, net als degene van het grote compliment na die lezing, zitten te wachten op ‘die andere kijk’ op psychiatrie.

Onderzoek alles, behoud en deel het goede, maar blijf altijd kritisch!

Tags: , , , , ,

2 aug.

Dáár heb ik mijn leven lang op gewacht! Psychiatrie Paranormaal Bekeken

Vandaag open ik voorzichtig deze blog om je mee te nemen in de voorbereidingen van mijn boek. Dit boek zal de titel dragen:  

‘DAAR HEB IK MIJN LEVEN LANG OP GEWACHT!’

Psychiatrie Paranormaal Bekeken
Reïncarnatie, Karma, Burnout en Alternatieve Geneeswijzen

Het boek bestaat uit drie delen.

Deel 1. TROBAR

Trobar speelt zich af in het Middeleeuwse Occitanië. Als Kathaars jong meisje komen Beja en haar familie dagelijks problemen tegen die hun leven tekenen, vaak over de schouder doen omkijken en argwanend maken tegenover iedere onbekende. Met haar familie gevlucht voor de Inquisitie gaat ieder zijn eigen weg, maar zeker als jonge vrouw is Beja haar leven niet zeker. Onherkenbaar moet zij   verder op haar pad. Toch komt zij in die periode de juiste mensen tegen die haar op weg helpen. Op weg naar haar bestemming? 

Deel 2. HET TOGAARDERS HUISJE

Eind achttienhonderd in een klein Noord Hollands plaatsje woont een tolgaarder met zijn vrouw en dochter. De ouders begrijpen hun eigenwijze en fantasierijke kind niet. De dokter wordt erbij gehaald en uiteindelijk komt zij na een leven vol valkuilen en onbegrip op een plaats terecht die je niemand gunt.

Deel 3. OPGELEID

Een leven vol herinneringen aan een ver verleden. Die herinneringen kunnen met niemand gedeeld worden en Alida sluit zich -uit zelfbehoud- af voor iedereen. Tot zij op een kwaaie dag zichzelf zolang heeft verloochend, dat ze niet verder meer kan en geestelijk en lichamelijk aan het eind is van haar Latijn. Er moet iets gebeuren, dat is haar wel duidelijk. Maar wat? Het is erop of eronder!

De titel: ‘Dáár heb ik mijn leven lang op gewacht’ is gebaseerd op een opmerking die iemand maakte aan het eind van de lezing: ‘Psychiatrie Paranormaal Bekeken.’ Hij zei letterlijk:

‘Ik ben zelf opgenomen geweest in de psychiatrie,
maar wat ik hier vanavond van jou gehoord heb,
dáár heb ik mijn leven lang op gewacht…’

Een groter compliment kun je je toch niet wensen!

Deel 1 van dit boek kan ook gelezen worden als een op zichzelf staande Historische Roman, en komt te zijner tijd op dezelfde dag uit onder de titel:

‘TROBAR’
De spirituele weg van een Kathaarse jonge vrouw

Onderzoek alles, behoud en deel het goede, maar blijf altijd kritisch!

Tags: , , , , , , , , , , ,